30 days blog challenge: day #1

banner 30daysblogchallenge tammyttalksNu kwam ik onlangs op een blog een artikel tegen over de 30 days blog challenge. Nu leek dat mij wel een ontzettend leuk idee om weer een beetje in het schrijf ritme te komen, maar de challenges spraken mij niet allemaal aan dus dacht ik, waarom niet gewoon zelf een 30 day blogchallenge maken en de leukste challenges van de verschillende lijstjes samenvoegen? Dit heb ik dus gedaan en hieronder kun je het resultaat teruglezen. Wees vrij om deze 30 day blog challenge mee te doen, gebruik ook gerust de afbeelding, maar vergeet niet om even naar mijn blog te linken wanneer je dat doet. Nou daar gaan we dan!


30 days blog challenge day #1 : De naam van mijn blog

De naam van mijn blog TammyTTalks heeft zijn oorsprong op de kunstacademie waar ik op heb gezeten tussen 2001 en 2004. Tussen 2000 en 2001 heb ik een jaar pabo gedaan omdat ik tijdens mijn examenjaar helaas niet kon deelnemen aan het toelatingsexamen van de kunstacademie, maar tijdens mijn jaar op de pabo heb ik mij er toch aan gewaagd en werd ik zowaar aangenomen. Tijdens mijn introductieweek leerde ik mijn klasgenoten en overige jaargenoten kennen waaronder Marion. Marion bleek uit dezelfde regio te komen als ik en we bleken ook op dezelfde middelbare school te hebben gezeten. Ze zat op het vwo en ik meen mij te herinneren dat ze ook een jaar hoger zat dan ik, maar dat weet ik niet zeker. We waren elkaar alleen zover ik weet nog nooit eerder tegen gekomen en had zij na de middelbare school een jaar highschool gedaan in Canada. Na een jaar dag in dag uit Engels te hebben gesproken was het voor haar bijna een gewoonte geworden en het was dan ook niet vreemd dat ze door het Nederlands heen af en toe Engelse kreten gooide.

Alhoewel we niet in dezelfde klas zaten had ik er wel DSC03663-02een maatje bij en tijdens excursies, projectweken en schoolreizen trokken we veel met elkaar op. Al vrij snel begon ze mij Tammy T te noemen wat ik heel erg leuk vond. Nooit heb ik echt begrepen hoe zij erbij kwam, maar op een of andere manier is die bijnaam altijd blijven hangen. In 2003/2004 raakte ik zwaar depressies en moest ik helaas stoppen met mijn opleiding voordat ik er echt helemaal aan onder door zou gaan. Marion en ik zijn elkaar destijds helaas uit het oog verloren. Ik weet dat zij gewoon haar diploma haalde en daarna als reisleidster aan het werk ging en de hele wereld over vloog, maar daarna ben ik haar echt uit het oog verloren. Ik heb heel veel goede herinneringen aan mijn tijd op de kunstacademie en daar maakt zij een groot deel van uit.

Toen ik een aantal jaar geleden besloot om weer eens iets te gaan doen met mijn kennis van de kunstacademie, en dan vooral mijn kennis en kunde op het gebied van fotografie en videobewerking kwam deze bijnaam weer opduiken. Ik maakte een youtubekanaal aan en noemde het TammyTTalks omdat het lekker klonk en precies aangaf wat ik deed. Praten voor een camera. Nu is dat kanaal nog niet helemaal van de grond gekomen, wie weet gebeurt dat nog eens een keer. Vervolgens maakte ik een blog aan die in de tussentijd nog wat veranderingen heeft doorgemaakt en nog steeds in ontwikkeling is en zo lees je nu mijn eerste blogpost van de 30 dagen blog challenge.

DSC03756De 30 day blog challenge leek mij een leuke manier om weer een beetje in het schrijfritme te komen, nu moet ik er wel bij zeggen dat het heel goed mogelijk is dat ik het lijstje niet helemaal in chronoligische volgorde afga. Het is namelijk ook belangrijk dat ik op dat moment zin en inspiratie heb om over dat onderwerp te schrijven, maar ik zal zeker alle onderwerpen een keer behandelen en ik hoop dat jullie de komende 30 dagen geregeld even komen kijken op mijn blog, want ik heb een aantal spannende dingen op stapel staan die ik door middel van deze blogposts met jullie zal kunnen delen. En anders kunnen jullie misschien wel een extra blogpost van me verwachten. Mocht je zelf een blog hebben en meedoen met een 30 dagen blogchallenge, laat je link dan even in de comments achter, want dan kom ik zeker even bij je kijken.

Groetjes,

Tamara

Tammy T Talks Musical

De eerste keer dat ik een musical bezocht was in 2003. Ik bezocht samen met mijn ouders en zusjes de musical, ‘kunt u mij de weg naar hamelen vertellen, meneer?’ Nu was het mij destijds helemaal niet te doen om het feit dat het een musical was, maar meer omdat we sinds kleins af aan de videobanden van hamelen hadden grijs gedraaid en het voor mijn ouders meer een soort ‘jeugd’ sentiment was. Toen ik twee jaar daarna werd uitgenodigd om mee te gaan naar ‘Belle en het beest’ had ik niet echt een idee wat me te wachten stond. Ik vond het leuk, maar hooked was ik zeker niet.

In 2008 kreeg ik een vriend die in het theater werkte en het theater werd als het ware een tweede huis en omdat hij dol was op musical was het onvermijdelijk dat ik vanaf dat moment langzaamaan musicals steeds leuker ging vinden. We bezochten verschillende musicals, waaronder Miss saigon, Les miserabeles, Jozef en Wicked. Omdat mijn vriend in het theater werkt is het voor mij vrij makkelijk om voorstellingen bij te wonen en voordat ik weer opnieuw was begonnen met studeren gebeurde het dan ook vaak dat ik tijdens mijn vrije avonden in het theater zat. Zo leerde ik ook amateurmusical kennen. Na een aantal supermooie uitvoeringen te hebben gezien van de verschillende musicalgroepen in de omgeving begon het toch wel te kriebelen. Ik vertelde mijn vriend dat ik graag eens mee zou willen doen met zo een musical en hij was meteen enthousiast.

In 2013 meldde we ons aan bij Brassica Musicals in Heerhugowaard en een hobby was geboren. De eerste musical waarin we meespeelden was Oliver!. Het welbekende verhaal van Charles Dickens over een wees die onder de hoede wordt genomen door Fagin en zijn bende straatschoffies. We ontwierpen en bouwden een prachtig decor en na een jaar repeteren zette we een geweldige voorstelling op de planken waarin maar liefst 100 kinderen van diverse bso’s in Heerhugowaard meezongen en dansten. Het tweede jaar speelden we Beauty and the Beast. Een prachtige sprookjesachtige musical met een prachtig tekenfilmachtig decor al zeg ik het zelf. Superromantisch en supermooie samenzang van het ensemble. Het jaar daarop kon ik helaas niet stralen op het podium, maar wel heb ik mijn steente bijgedragen achter de schermen bij de musical 3 musketiers. Ik heb ontzettend veel plezier beleefd aan het meezingen van de meerstemmige koorpartijen achter de schermen en het

beauty and the beast brassica musicals - musicalnieuws - tammyttalks

Foto door mucialnieuws.nl

ontwerpen en schilderen van het decor. Ik vind het ontzettend fijn dat ik deze hobby kan delen met mijn vriend en tot op heden beleven wij er beide ontzettend veel lol aan. Vanaf het begin zijn we betrokken bij het ontwerpen van het decor en sinds 2014 is daar ook het logo en posterontwerp bijgekomen. En als het aan mij ligt gaan we dit nog heel erg lang volhouden.

Komend seizoen spelen we de musical Spamalot. Deze musical is geschreven door de mannen van Monty Python, die we ook wel kennen van ‘The Holy Grail’ en ‘Life of Brian.’ Als ik heel eerlijk ben was deze musical niet meteen mijn eerste keus, maar wanneer ik kijk naar de mogelijkheden die de musical heeft voor de grote groep die wij zijn, denk ik dat we er een hele mooie show van kunnen maken. De musical in het kort? Absurdisme, Humor en een heleboel liefde. Oh en het gaat daarnaast ook nog over de legende van Koning Arthur, maar dan toch anders, met een knipoog vooral. Ach, weet je wat? Je moet vooral gewoon komen kijken. Klik hier, om direct kaarten te bestellen.

spamalot logo tammyttalks musical

 

 

Letters to Egypt #5

banner letters to egypt 5Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom schrijf ik eens in de zoveel tijd een digitale brief naar mijn zusje. Ik hoop jullie via deze brieven een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte. Om de schoonfamilie van mijn zusje mee te kunnen laten lezen zal elke brief voorzien worden van een Engelse vertaling.

Lees hier de blogpost van mijn zusje.


Lief groot klein zusje,

Ik ben ook niet de snelste wanneer het komt tot beantwoorden van mijn mail dus maak je niet druk. Ik vind het maar een vreemd internetsysteem dat ze hanteren in Egypte maar wat doe je eraan. Het enige waar ik me elke keer over opwind qua internet is dat onze wifi in de slaapkamer vreselijk is. Heel stom dat ik me daar druk over maak, ik weet het ik ben verwend. Toch zijn er wel overeenkomsten over de manier waarop bedrijven met hun oude en nieuwe klanten omgaan hoor. Hier in Nederland proberen ze nieuwe klanten vaak te paaien met spullen of geld, maar wanneer je al jaren klant bent, zoals wij 8 jaar of langer, dan krijg je helemaal niks. Maar goed, wij hebben prima internet dus ik zal niet klagen. Ik hoop dat jullie internet het snel beter doet.

Ik ben echt supper blij dat ik voor het begin van het nieuwe schooljaar een stageplek heb gevonden. Dat was eigenlijk mijn grootste zorg voor school. Maar nu heb ik dus een stage, maar geen werk. Ik ben dus al twee maanden op banenjacht omdat ik wist dat ik werkeloos zou worden. Ik heb pas twee sollicitatiegesprekken gehad en de meeste bedrijven nemen niet eens de moeite om te reageren op mijn sollicitatie. Ik vind het echt superirritant en het geeft me een beetje het gevoel alsof ik echt nutteloos ben. Dat ik niks kan ofzo.  Zelfs de meest simpele baantjes als gastvrouw in de bios of een administratieve baan, het kan ze niks schelen. Alsof ik nergens goed voor ben. Deze week had in eindelijk een sollicitatiegesprek na een maand niks. Het was best een goed gesprek volgens mij, voor een functie in een winkel waar ze gehoorapparaten verkopen en hoortests doen. Ik wacht het af en hoop dat ik word uitgenodigd voor een vervolggesprek.
Het is best moeilijk om een baan te vinden die goed te combineren is met mijn opleiding aangezien ik twee dagen stage moet lopen en een dag naar school moet. Dat betekent dat ik door de week maar twee dagen over heb naast twee dagen weekend. Ik zal vast wel iets vinden, dat weet ik zeker. In de tussentijd blijf ik solliciteren, zo heb ik  gisteren nog een sollicitatie de deur uit gedaan voor een functie in het Rijksmuseum. Zij zijn 365 dagen per jaar open dus hopelijk…

Goed om te lezen dat ze eindelijk hebben gevonden waar je pijn vandaan komt. Kun jij je herinneren dat ik nog eens 24 uur met een kastje heb rondgelopen om mijn hart op te meten? Dat was ook vanwege de pijn die ik ’s nachts had. Ze dachten namelijk eerst dat het mijn hart was, maar na meer dan een jaar kwam iemand met het idee dat het galstenen zouden kunnen zijn. Mijn galblaas werd een paar maanden later verwijderd. Dat is inmiddels ook alweer een aantal jaren geleden. Ik heb de galstenen nog ergens in een potje. Klinkt vies ik weet het, maar sinds toen heb ik diezelfde pijn nooit meer ervaren. Ik moet alleen uitkijken met het eten van vet eten. Daar word ik misselijk van.

Op dit moment probeer ik iets te bedenken dat ik kan doen in mijn vrije tijd wanneer ik een baan hem. Ik teken soms, dat heb je misschien wel voorbij zien komen op instagram. Daarnaast zou ik het ontzettend leuk vinden om weer iets met youtube te doen, maar heb nog geen idee wat of hoe. Ik vind het ontzettend leuk om vlogs te kijken, maar heb het idee dat mijn leven best wel saai is. Vorige week hadden we een vergadering over het ontwerp van het decor voor de musical die we volgend jaar spelen. Dus zelfs al heb ik op het moment geen werk, ik ben nog steeds druk.  Ik zou ook vaker willen schrijven, dus ik probeer wel vaker een blogpost te schrijven, maar voor nu alleen wanneer ik inspiratie heb of er zin in heb. Ik denk dat ik hetzelfde probleem heb als jij met je verhalen. Mijn hoofd zit zo vol met ideeën, de goede dingen komen er niet uit of niet zoals ik het in mijn hoofd heb. Soms voelt het alsof ik een totale creatieve blokkade heb ofzo. Het voelt waardeloos. Misschien moet ik ook maar eens fanfiction gaan schrijven ofzo. Heb je ooit gehoord van het boek ‘Fangirl’? Het boek gaat over een meisje dat fanfictie schrijft, er is zelfs een spinoff van dat boek waarin het verhaal wordt verteld waar het meisje over schrijft. Dat boek is waarschijnlijk de volgende op mijn TBR lijstje, maar op het moment lees ik de nieuwe Harry Potter.

Ik zie je kleine meisje via foto’s en filmpjes opgroeien en ga alleen maar meer van dat kleine hummeltje houden. Toch voelt het allemaal maar onwerkelijk omdat ik haar nog nooit ontmoet heb. Ik heb geld apart gezet zodat ik naar Egypte kan komen, maar het wordt waarschijnlijk pas ergens rond oktober of november. Ik kan niet wachten om d’r te ontmoeten en vast te houden. Elke keer als ik door het winkelcentrum loop zie ik echt tientalle dingen die ik voor d’r zou willen kopen, maar neem het maar niet mee omdat tegen de tijd dat ik d’r eindelijk zie, ze er waarschijnlijk toch niet meer in past. Waarom is Egypte niet gewoon om de hoek. Ik heb een hekel aan skype, vind het maar ongemakkelijk, maar voor jou maak ik een uitzondering, want ik mis jou ook.

Voordat ik het vergeet, onze tuin is bijna klaar. We hebben nieuwe tegels een aantal hele mooie planten in potten. Helaas is het weer de laatste anderhalve week niet zo geweldig. Het is winderig en bewolkt en op de meeste dagen is het nog regenachtig ook. Ik hoop dat het weer snel beter wordt. Daarnaast ben ik helemaal de cactus en vetplant trend ingezogen. Ik heb zelf een aantal luchtplantjes bij de voordeur hangen. Misschien is het wel een leuke hobby voor jou, cactussen en vetplantjes. Ze schijnen heel makkelijk te kweken te zijn. Al verwacht ik dat jij er niet echt makkelijk aan zal kunnen komen, maar wie weet kan ik wat voor je meenemen als ik jouw kant op kom. Over drie weken ben ik jarig en jij bent er niet. Heb jij enig idee welke dag je bent vetrokken naar Egypte? Ik denk dat het alweer bijna een jaar geleden is. Ik weet nog dat we naar mixtream zijn geweest en dat we daar samen pannekoeken hebben gegeten. Wanneer je weer naar Nederland zou kunnen komen, wat zou het eerste zijn wat je zou doen?

Ik mis je mijn lieve zusje, hou je haaks.

Dikke knuffel

Taatje


Sweet big little sister,

I’m not the quickest when it comes to responding to my mail, so don’t worry. I really think it’s a weird internet system they have in Egypt, but there’s nothing you can do about it.  Here the only thing that bothers me about our internet is that our wifi is very bad in the bedroom. A stupid thing to being bothered about I know, I’m spoiled.
There are some similarities you know about service for new or old customers. When providers of services or things like electricity want you as a new customer you get stuff, but if you have been a customer for almost eight years or more, you get nothing. Well we have good internet and energy providers now so I won’t complain. I hope it’ll be better now with your internet.

I’m really glad I found my internship befor the new schoolyear, that was my biggest worry about school. But now I have an internship but no job, so I’m jobhunting for two months now because I knew I was loosing my job. I’ve had only two jobinterviews and most of the companies don’t even bother sending a reaction to my applies. That really bothers me because it makes me feel really useless sometimes. Like I can’t do anything. Even simple jobs like a host in a cinema or secretary job. They just don’t bother. As if I’m not good for anything at all. This week I finally had a Jobinterview after almost a month nothing. It was a good interview I think, for a job at a store were they sell hearing aids and stuff. I’ll just wait if they respond or invite me for a second interview. It’s difficult to find a good job wich I can combine with my intership because I have to do an internship two days a week and one day at school. That means I only have two normal workingday’s left and the weekend. I’m sure I’ll find something. In the mean time I keep applying for jobs. I send out a job apply for a job at the Rijksmuseum. They are open 365 days a week so hopefully…

It’s good to read they finally found out about the pain you’re having all the time. Do you remeber when I had to walk around with a electronic device to messure my heartrate for 24 hours? That was because of the pain I experience at night. They thought it was my heart but after more than a year someone finally found out I had gallstones too. They removed my gallbladder a few months later. That’s about four years ago now. I still have the stones somewere in a yar. Sounds gross I know. But since then I never experienced that pain anymore. I only have to watch out eating fat. I get really nauseous when I do.

At this moment I’m trying to find out what I would like to do in my spare time when I have a Job. I draw sometimes, you might have seen some drawings on instagram. Besides that I would love to get back at youtube again, but don’t really know how or what to do. I love to watch vlogs but I always feel like my live is pretty boring. Last week we had a meeting about the theater decor for the musical we will be doing next year. So even though I don’t have a job, I’m still busy. I also would love to get back at writing again. So I’ll try to upload blogpost more often, but still only when I feel like it of have inspiration. I think I have the same problem you have with your stories. My mind is so full of stuff, the good things just won’t come out when I want them to. It often makes me feel like I have a total creativity block. That makes me feel miserable. Maybe I should try writing fanfiction. Have you ever heard of the book fangirl? That’s about a girl who writes fanfiction. There’s even a spinnoff of that book, wich contains the story the girl has been writing fanfiction abouw. I think that’s the next book on my TBR because at the moment I’m reading the new Harry Potter book.

I’ve been watching your sweet little girl growing and I’ll love her more every day. But it still feels unreal becaus I haven’t met her yet. I’ve been saving money to come to Egypt, but It’ll probably somewere in october or november. I can’t wait to meet her and hold her. Everytime when I walk trought the mall I see dozens of thing I would love to buy for her but I never buy the things because I’m sure she’ll be outgrown them when I’ll finally meet her. Why isn’t Egypt just around the corner. I hate skype, it makes me feel awkward, but for you I’ll make an exeption. I miss you too.

Oh befor I forget, our garden is allmost ready. We have new tiles and some nice plants in pots. But unfortunately the weather hasn’t been great the past week. it’s windy and cloudy and on most days it rains. I hope the weather will be better soon. besides the garden I’m totally sucked up into the cacti and succulent trend. I even got some airplants hanging at the front door, I love them. Maybe it’s a nice hobby for you too. It’s pretty easy to grow them, but I don’t think you can get a hand on them were you live, but I might bring you some if you like. It’s my birthday in three weeks and you aren’t here. Do you know on what day you went home to Egypt last year? I think it’s almost a year. I remember we went to Mixtream together and ate Dutch pancakes. When you’re able to come to the Netherlands, what’s the first thing you would do?

I mis you my sweet sis,

Big hug,

Taatje

Tammy T Talks books

tammyttalksbooks1headerIk ben dol op lezen en sinds ik een boekenkast heb aangeschaft, voornamelijk om mijn studieboeken in kwijt te kunnen, groeit mijn verzameling gestaagd. Ik ben een groot booktubefan en vind het heerlijk om door de bibliotheek of de kringloop te struinen naar nieuw leesvoer en het leek mij dan ook een leuk idee om hier over te gaan schrijven. Vandaag zal ik jullie meenemen naar het moment waarop ik hooked ben geraakt aan lezen en neem ik kort mijn favoriete genres door.


Ik kan niet zeggen dat ik lezen vanaf het moment dat ik het kon ontzettend leuk vond. Het was pas ergens in groep zes of zeven dat ik het leuk begon te vinden. Een van mijn klasgenoten en ikzelf maakten er een wedstrijd van wie het snelste kon lezen en wie er de meeste boeken las. Toen ik naar groep acht ging had ik helemaal de smaak te pakken en maakte er een gewoonte van om een boek waaraan ik begon dezelfde dag nog uit te lezen. Na groep acht verhuisden we van Zaandam naar Heerhugowaard. Vanaf dat moment gingen we jaarlijks een aantal weken op vakantie naar Frankrijk. We mochten ieder vijf boeken uitzoeken bij de bibliotheek en met een gezin van vijf betekende dat we gemiddeld zo een vijfentwintig boeken meenamen op vakantie. Aan het eind van de vakantie had ik dan ook niet alleen mijn eigen boeken uitgelezen, maar ook die van mijn vijf jaar jongere zusje, mijn oudere zus en mijn ouders. Ik las de meest uiteenlopende genres en titels, van ludlum tot ik mik loreland. Deze liefde voor boeken is er nog steeds, al is de motivatie de afgelopen jaren een beetje afgenomen vanwege de vele boeken die ik voor mijn studie moet lezen. Ik ben nu druk bezig om voor mijzelf een manier te vinden om weer uit mijn reading slump te komen en wie weet zal ik daar binnenkort ook een artikeltje aan wijden.

Jeugdboeken

Mijn favoriete genres lopen nogal uiteen.
Ik ben nog steeds dol op kinderboeken
ondanks dat ik al een dertiger ben. Ik ben dol op de fantasierijke verhalen die ontzettend tot de verbeelding spreken, verhalen die eventjes de gedachten van het dagelijks leven aan de kant duwen met absurditeit en hilariteit zoals de boeken van Roald Dahl. Maar ook de realistischere verhalen van bijvoorbeeld een Jaques Vriens, die zich vooral op en rond de basisschool afspelen. En natuurlijk kan aan dit rijtje mijn liefde voor Harry Potter niet ontbreken. De dvd’s aan gort gespeeld en de boeken verslonden.

DSC03287

De geïllustreerde versie van Harry potter and the Philosopher’s stone.

Naast kinderboeken ben ik ook dol op het young adult genre. Boeken die heerlijk weglezen, met de meest uitlopende thema’s. Romantiek, fantasie, historisch, je kunt het zo gek niet bedenken of ik lees het. Natuurlijk de bekende series als de hongerspelen en de twilight sage heb ik verslonden. En ik heb nog een heleboel YA boeken op mijn lijstje om te lezen, waar ik hopelijk binnenkort aan toekom. New adult moet ik nog een beetje ontdekken denk ik.

Boeken voor volwassenen

Wanneer ik kijk naar de genres binnen de boeken voor volwassenen hang ik vooral naar spannende boeken, detectives, thrillers en horrors. Ik ben dol op de verhalen van Stephen King alhoewel ik zijn schrijfstijl niet altijd heel fijn vind. Nog een goed voorbeeld zijn de boeken van Sebastian Fitzek, super spannende boeken, althans dat vind ik.

Ook ben ik dol op fact-fictie boeken zoals de boeken van Dan Brown en historische fictie zoals de boeken van Kate Mosse. Maar uiteindelijk maakt het mij nooit echt uit wat ik lees. Ik lees in principe alles.

 


Ik probeer voor mij nu op het moment voor mij een goede manier te vinden om naast mijn studie weer aan lezen toe te komen en zal binnenkort laten weten hoe dat vordert. In de tussentijd zou ik graag willen weten wat jouw favoriete boek is en waarom.

Groetjes,

Taatje

Letters to Egypt #4

header letters to egypt 4 tammyttalksMijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom schrijf ik eens in de zoveel tijd een digitale brief naar mijn zusje. Ik hoop jullie via deze brieven een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte. Om de schoonfamilie van mijn zusje mee te kunnen laten lezen zal elke brief voorzien worden van een Engelse vertaling.

Lees hier de blogpost van mijn zusje.



Hallo lief zusje,

Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik voor het laatst een brief aan je schreef. Er is zo ontzettend veel gebeurd. Jij bent moeder geworden, ik heb er dus een superlief nichtje bij die ik helaas nog niet in het echt hebt kunnen ontmoeten. Natuurlijk hebben we elkaar in te tussentijd gesproken, maar ik zal proberen je een volledige update te geven van mijn leven op het moment.

In september vorig jaar kwam ik ziek thuis te zitten. Dit was voor mij een van de redenen om weer te beginnen met bloggen en schrijven en ik had gehoopt dat ik dit voort zou kunnen zetten en mijn herstel vast te kunnen leggen. Helaas is mij dit niet gelukt zoals je wel hebt kunnen merken. Ik zal proberen uit te leggen hoe dat komt. Natuurlijk heb ik het ontzettend druk gehad met school. Doordat ik niet de energie had om naar school te gaan liep ik een achterstand op die ik moest inhalen en daarnaast liep op het werk ook niet alles even soepeltjes. De afgelopen maanden ben ik vooral bezig geweest met herstellen en het oppakken van school en activiteiten en heb ik gelukkig de grootste achterstand in kunnen halen, ik mis nog twee cijfers op mijn cijferlijst van jaar 2, waarvan ik één vak in augustus herkans en het tweede vak tijdens de tweede periode van komend schooljaar. De laatste helft van het schooljaar heb ik nog flink in de rats gezeten over de tentamens die ik moest maken, maar ik heb alles gehaald en met nog goede cijfers ook.

Zoals je weet, moest ik voor aankomend schooljaar opzoek naar een nieuwe stageplek en met het wegvallen van mijn baan heb ik geprobeerd om werk en stage te combineren door op zoek te gaan naar een baan als docent. Ik heb flink wat sollicitatiebrieven geschreven en ben uiteindelijk uitgenodigd bij één school voor een gesprek. Helaas ben ik daar niet aangenomen, te onervaren. Gelukkig heb ik wel een hele leuke stageplek gevonden bij het Mediacollege in Amsterdam. Deze school heeft een vmbo afdeling en een mbo afdeling. Ik loop mee op de vmbo afdeling bij het vak mens en maatschappij en word begeleid door twee docenten die zo ontzettend enthousiast zijn dat mij dat alleen maar goede moed kan geven.

Wat mij verder bezig houdt op het moment.

brassica spamalot ink tammyttalks

Spamalot brassica musicals by Tamara Molenaar

Ik kan eindelijk weer meedoen met brassica,
onze musicalvereniging. Zoals je weet doen we komend seizoen de musical Spamalot, waar ik ontzettend veel zin in heb. Ik ben dan ook ontzettend geïnspireerd geraakt door deze musical en weer aan het tekenen geslagen. Het is ook het plan dat ik dit jaar mij weer bezig ga houden met de decor en ik loop over van ideeën, vandaar ook alle tekeningen. Ik ben op het moment vooral nog bezig voor mezelf, maar zodra we hebben gesproken over het decor ontwerp zal de prioriteit meer daarheen schuiven.

Natuurlijk zit ik weer vol plannen en ik denk dat ik dat alleen maar als heel positief kan zien, al hoop ik dat er dit keer ook wat gebeurt met die plannen. Ik loop nog niet over van de energie, maar hopelijk doet deze vakantie mij veel goeds. Ik ben weer rustig aan mijn conditie aan het opbouwen en word gelukkig van de dingen die ik doe en dat is denk ik wel het belangrijkste. Hopelijk vind ik binnen niet al te lange tijd een leuke baan waarin ik mijn ei kwijt kan en die voor afwisseling, maar ook structuur in mijn leven brengt. Dat is wat ik nu ook wel nodig heb, structuur en regelmaat. Misschien moet ik mij daar eens in gaan verdiepen. Ik denk dat ik het qua update er nu even bij laat voordat het een heel boekwerk wordt.

Even terugkomend op jouw brief. Vervelend dat het suikerfeest is tegengevallen, op die momenten zou ik willen dat je een paar leuke vriendinnen om je heen had waarmee je ervaringen kon delen.

Wel fijn dat je het schrijven weer hebt op weten te pakken. Ken je het fenomeen NaNoWriMo? Ik ben daar vorig jaar aan begonnen, helaas niet af kunnen maken, maar het idee is wel leuk. National Novel Writing Month valt in november, maar je kunt dit zelfstandig natuurlijk altijd doen. In een maand tijd schrijf je een novelle van ongeveer 50ooo woorden. Dat kan één verhaal zijn, maar ook een bundel van korte verhalen. Met alle drukte van school en werk, lukt het mij meestal niet om 50000 woorden neer te pennen, maar volgens mij is het best haalbaar om in niet te lange tijd een goed verhaal te schrijven. Wat voor soort verhalen schrijf je meestal? En zou je het misschien leuk vinden om eens een kort verhaal te posten op je blog?

Ik mis je mijn lieve zusje, hou je haaks.

Dikke knuffel

Taatje


 

Hello sweet sister,

It’s almost six months ago I wrote you my last letter. So much happened. You became a mum, I’ve got a supersweet little niece now who I haven’t met in real life yet. Offcourse we spoke eachother in the mean time, but I’ll try to give you an update of my life at the moment.

September last year I got sick. This was one of the reasons I wanted to start blogging again and I hoped I was able to continue writing to keep a record of my recovery. I failed big time. I’ll try to explain what happened. Offcourse I was very busy with school. Because I didn’t had the energy to go to school I had a lot of things I still had to do. Also I got problems at work. Last months I mainly tried to recover and get back to school and gladly I managed to overtake errears. I only have two courses to do over because I wasn’t in time the first time. One of those I will do in august, the second I’ll redo during the second period of next year. I really worried the last part of the schoolyear but I managed to do everything and with great grades.

As you know I needed to find a new school for my intership next year and because I lost my job I tried to find a job to combine work and school. I send loads of letters and finally I got invited for one jobinterview. Unfortunately I didn’t get the job. Not enough experiece. I’m very glad I found a nice place to do my internship at the Mediacollege in Amsterdam. This school has a highschool and college department and I will be an intern at the highschool. I’ll do the course human and society and will be guided by two very enthousast teachers. This gives me a good feeling and makes me enthousiast too.

What else keeps me busy, I can finally participate with brassica again, our musical theatre club. As you know we will be doing Spamalot this season. I’m really looking forward to this musical. It inspires me and I’m back at drawing again. I’m doing the decor again and I’m full of ideas. At the moment I primerly draw for myself but when we have had the decor meeting the priority will probably shift.
pen and ink tammyttalks
Offcours as always I’m full of plans and I think
that’s a good thing. I hope those plan work out. I’m still not very energetic but I hope this vacation will help with that. I’m slowely working on my condition and the things I do make me happy. I think that’s the most important thing of all. I hope I find a job soon that give my life a little bit more structure. That’s what I need at the moment. Maybe I need to get that more in my life anyway. I think that’s it for the update at the moment, otherwise this blogpost will get very long.

To get back at your letter. It’s sad to hear Eid wasn’t what you hoped for. At those moments I wish you had some friends nearby to share your experiences with.

It’s good to hear you started writing again. Have you heard of NaNoWriMo? I started last year. Unfortunately I couldn’t finish. National Novel Writing Month is in november nut you can do it anytime. In one month of time you write a novel of 50000 words or more. It is possible to write a good story in such a short time. Because of school and work I never get at 50000 words but the idea is great. What kind of stories do you write most of the time? Would you like to post a short story on your blog one dag?

I mis you my sweet sis,

Big hug,

Taatje

 

Letters to Egypt #3

SONY DSC

Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom schrijf ik eens in de zoveel tijd een digitale brief naar mijn zusje. Ik hoop jullie via deze brieven een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte. Om de schoonfamilie van mijn zusje mee te kunnen laten lezen zal elke brief voorzien worden van een Engelse vertaling.



Hallo lief zusje,

Vandaag had ik een afspraak bij de kapper. De zon scheen en ondanks dat er toch een straf windje stond en ik normaal een hekel heb aan fietsen, was het heerlijk om gewoon even op de fiets te stappen en in de zon een flink eind heen te trappen. Ik vroeg me opeens af of ze in Egypte überhaupt wel fietsen hebben. Fietspaden hebben ze sowieso niet, de verharde wegen zijn al een ramp, laat staan dat automobilisten rekening houden met fietsers of voetgangers. Hier in Nederland heeft de fietser zijn eigen plek op de weg netjes aangegeven door rood asfalt of rode tegels. Eigenlijk hebben we hier in Nederland niets te klagen over ons wegen net voor auto’s, fietsen en voetgangers. Ook het openbaar vervoer is super de luxe als je het vergelijkt met de openbaar vervoer in Egypte.
Al meer dan zeven jaar rij ik vier dagen in de week op en neer naar Haarlem met het openbaar vervoer. Ik reis met plezier met de trein. Ik heb rustig de tijd om een boekje te lezen of als ik echt moe ben even mijn ogen dicht te doen. De treinen zijn over het algemeen aardig schoon en de stoelen zitten prima. Hoe zit dat eigenlijk bij jullie? Ik weet dat er bij jullie een soort busjes rijden, maar echt comfortabel zal dat ook niet zijn, wanneer je bepakt en bezakt in een stampvol busje plaatsneemt om naar de meest dichtbijzijnde stad te gaan. Zeker niet in de zomer wanneer iedereen zo lekker warm en plakkerig is. Airco zullen ze vast niet hebben.treinreizen-1-tammyttalksnl.jpeg

Oh, wat stoor ik me eraan wanneer ik mensen die eens in de honderd jaar eens met het ov reizen hoor klagen over dat het zo slecht gesteld is met het openbaar vervoer en dat er altijd wel wat mis is. Ik reis vier dagen in de week op en neer naar Haarlem en een keer in de week op en neer naar Amsterdam, maar ik heb niets te klagen hoor. De trein rijdt vaker wel dan niet, zelfs zo vaak dat ik het ov echt niet als een smoes durf te gebruiken wanneer ik me een keer verslapen heb. Natuurlijk loop ik ook wel eens te mopperen, wanneer ze zonodig het dienstrooster aan moeten passen waardoor ik welgeteld vijf minuten eerder van huis moet, maar dan denk ik aan jou. Hoe jij vier jaar lang elke doordeweekse dag op en neer ging met het openbaar vervoer naar Utrecht voor jou opleiding aan het Nimeto. Ik heb je werkelijk daar nooit over horen klagen weet je dat? Trouwens, je wilt er misschien niets meer van weten, maar ik was blij verrast toen ik bij het opruimen een aantal hele mooie werkstukken tegen kwam die jij had gemaakt op school. fantasia -1-tammyttalksnlWe hadden het er laatst over dat je op zoek was naar hobbies om uit te kunnen oefenen nu je weinig om handen hebt. Ik zou als ik jou was mijn talenten gewoon weer eens aanspreken. Gewoon weer wat krabbelen, al is het alleen maar doelloos doedelen. Het is rustgevend en ik word er nog steeds blij van. Zie het als een willekeurig zentangelen. Ken je dat?  Ik zal je een paar voorbeeldjes laten zien van krabbeltjes die ik ooit heb gemaakt toen ik me zat te vervelen. Wie weet inspireert het jou. Misschien dat ik eens een mooie tekening voor je maak in plaats een brief voor je schrijf, wie weet.

De afgelopen weken had ik het druk met tentamens, maar die heb ik nu achter de rug. Ik hoop de komende weken weer aan wat creatiefs toe te komen. Ik hou je op de hoogte.
I love you, I mis you,

Liefs,

Taatje


 

Hello sweet sister,

Today I had an appointment at the hairdresser. The sun was shining and although there was a strond wind and I normally hate cycling, I loved it to jump on my bike and just ride my bike in the sun.  I suddenly wondered if they even have bikes in Egypt. They certanly don’t have Bicycle lanes, the paved roads are a disaster, besides that car drivers consider cyclists or pedestrians. Here in the Netherlands, the cyclists have their own place on the road neatly marked by red colored asphalt or red tiles. Actually, we have nothing to complain about the highways, the cycling lanes or footpaths. Public transport is super luxury when you compare it to the public transport in Egypt.
For over seven years I’ve been traveling by public transport to Haarlem and back, four days a week.  I love to travel by train. I have the time to read a book or when I’m really tired just to shut my eyes. The trains are quite clean in most occasions and the seats are fine. What about public transport in Egypt? I know there are some kind of vans or taxis, but I’m sure that isn’t very comfy when you try to get to the nearest town with you luggage. Certainly not in summer when everyone’s warm and sticky. They probably don’t have airo. treinreizen-2-tammyttalksnl

Oh my, it bothers me when I hear people complain about the public transport, saying it’s poorly and having issues all the time while they only use public transport once in a decade. I travel four days a week to Haarlem and once a week to Amsterdam, but I have nothing to complain. The train rides more often than not, even so regularly that I can’t use it as an excuse when I’ve overslept myself. Of course I complain too sometimes, if they think it’s necessary to adjust the schedule, making me have to leave home five minutes earlier in order to be on time to catch the train, but then I just think of you. How you traveled to Utrecht five days a week for four years by public transport to be able to study at Nimeto. Do you know I’v never heard you complain about that?  Besides that, I know you don’t want to have anything to do with Nimeto fantasia -2- tammyttalksnlanymore, but I was pleasantly surprised when I was clearing out your old room and found some nice pieces of artwork you made at school during your study. Recently we were talking about how you were trying to find a new hobby while you don’t have much to do at the moment. I would, if I were you, try to use my old talents again. Just get back at scribbling, doodling and drawing even though it’s just aimlessly doodling. It’s soothing and It makes me happy. Think of it as a random zentangle. Do you know that? I’ll show you a few examples of scribblings I’ve made once when I was bored. Who knows it might inspire you. Maybe I’ll even make a nice drawing for you instead write a letter next time, who knows.

The past few weeks I’ve been busy with exams, but that’s behind me now. I hope the next few weeks I’ll be able to get back at some creativity. I’ll keep you informed.

I love you, I miss you,

Love,

Taatje

Mijn studieloopbaan

mijn-studieloopbaan-banner-tammyttalksnlWat weten jullie nu allemaal van mij, nog niet zoveel denk ik. Ik ben dan ook pas net weer begonnen met bloggen en ondanks dat dit een vrij persoonlijke blog is heb ik nog niet zoveel losgelaten over wat ik nu allemaal in het dagelijks leven doe. Vandaag zal ik jullie kort wat vertellen over de opleidingen die ik in het verleden heb gedaan en de opleiding waar ik op het moment mee bezig ben. Jullie zullen merken dat deze allemaal nogal uiteenlopend zijn, maar ik kan jullie zeggen, ze hebben stuk voor stuk raakvlakken.



Toen ik in het examenjaar van de havo zat,  stond het voor mij al vast. Ik moest en zou een tekenjuf worden. En om tekenjuf te worden zou ik een opleiding moeten gaan volgen aan de kunstacademie. Om toegelaten te kunnen worden op de kunstacademie moest ik toelatingsexamen doen. Helaas kon ik niet meedoen aan het toelatingsexamen omdat mijn examen scheikunde exact op dezelfde dag viel. Vanwege het feit dat ik nog maar 16 was kon ik niet zomaar een jaartje gaan werken of vrijaf nemen en omdat ik toch een docentenopleinding wilde gaan doen besloot ik om net als mijn oudere zus naar de Ipabo te gaan. Voor mijn was al snel duidelijk dat het basisonderwijs niet mijn voorkeur had. Ik werd doodongelukkig van het stagelopen in het basisonderwijs, misschien omdat ik gewoon de verkeerde begeleiders trof want het basisonderwijs vind ik nog steeds ontzettend leuk.

Terwijl ik mijn best deed om nog her en der wat studiepuntjes op te sparen op de ipabo deed ik toelatingsexamen op de kunstacademie en ik werd toegelaten op de eerstegraads docentenopleiding tekenen op de academie voor beeldende vorming aan de hogeschool voor de kunsten in Amsterdam. Dol blij was ik. Dit kon alleen maar goed zijn. Ik kon me een hele opleiding lang bezig houden met mijn grootste hobby’s tekenen en schilderen. Het werd helemaal geweldig toen ik naast deze vakken de fotografie en videobewerking ontdekte. Mijn eerste jaren op de kunstacademie waren modelstudie-monoprint-tammyttalksnlgeweldig. Ik genoot van de studiereizen, de vele ontzettend interessante vakken en supergezellige klasgenoten. Tot ik helaas de man met de hamer tegen kwam. Op de kunstacademie waar ik zat was het bij sommige docenten een sport om dat wat de studenten al kenden totaal tot de grond toe af te branden, waarschijnlijk in de hoop om ze daarna te kneden tot dat wat zij kunstenaars vonden. Mijn ambitie is het helemaal niet om kunstenaar te worden en al helemaal niet de marionet te worden van een mislukte kunstenaar docent. Ik kreeg lichamelijke klachten en werd zo depressief dat ik helaas mijn opleiding aan de amsterdamse hogeschool voor de kunsten moest opgeven.

In de tussentijd dat ik van de opleiding af was verhuisde ik naar Brabant, vraag me niet waarom. Na een jaar deed ik toelatingsexamen op fontys hogeschool voor de kunsten. Ik had goede hoop om daar mijn opleiding toch af te maken in de richting fotografie, maar helaas liep ik daar tegen hetzelfde probleem aan als in Amsterdam. Ik zou hier niet gelukkig van worden. Ik stopte met mijn opleiding aan de kunstacademie, maar wat moest ik nu? Meer dan een middelbaar schooldiploma en een propedeuse had ik niet. Wel had ik inmiddels een berg ervaring in het onderwijs waardoor ik werd aangenomen om een vacaturen te vervullen van Remedial teacher op een basisschool. Ik had ontzettend veel plezier in het werk. Ik werkte met ruim 250 kleuters en ik kende bijna al hun namen uit mijn hoofd. Maar toen was het geld op en werd ik wegbezuinigd.

eersteoptiekbaan-tammyttalksnlNa veel omzwervingen en tijdelijke baantjes stuitte ik op een vacature van een grote optiekketen. Een fulltime baan als brillenverkoper, met als mogelijkheid om een opleiding te doen. Ik ging vol enthousiastme aan het werk en mocht binnen een paar weken beginnen met een interne cursus om ogen te leren meten. Binnen tien weken had ik mijn certificaten refractionist in huis. Door omstandigheden verhuisde ik weer terug naar Noord-Holland waar helaas mijn contract niet werd verlengd. Gelukkig kon ik vrij snel solliciteren naar een vergelijkbare functie bij een andere grote optiekketen. Daar kreeg ik al vrij snel de mogelijkheid om mijn certificaten via een drie jarige mbo opleiding om te zetten in een  niveau vier mbo opticiens diploma. Ik haalde gemiddeld voor elke toets een 10 dus ik moest wel geboren zijn voor het optiekvak. Toen ik mijn diploma in the pocket had was het dan ook geen vreemde gedachte om hierin verder te gaan. Ik besloot, op aandringen van veel collega’s, klasgenoten en kennissen om me heen, de opleiding tot optometrist te gaan doen. Binnen een aantal maken stortte ik weer in. Ik werd doodongelukkig van de opleiding en ik raakte overspannen. Dit is inmiddels drie jaar geleden.

Maar hoe zit het dan nu met mijn huidige opleiding. Ik werk nog steeds als opticien, wat ik met veel plezier doe, alhoewel ik op het moment met een burn-out thuis zit. In september van 2014 ben ik begonnen aan de opleiding tot docent godsdienst en levensbeschouwing in het voortgezet onderwijs. Dus toch weer het onderwijs. Toen ik na de opleiding optometrie thuis kwam te zitten begon het toch weer te kriebelen. Dat docentvak ligt me blijkbaar toch wel. Ik wilde in eerste instantie een lesbevoegdheid halen om optiekles te kunnen geven, maar aangezien er weinig vacatures waren om een opleiding naast te kunnen volgen besloot ik op zoek te gaan naar een docentenopleiding in een vak waar ik gewoonweg in geïnteresseerd was. En zo kwam ik bij het vak levensbeschouwing terecht. Van huis uit heb ik altijd al veel meegekregen over godsdienst en levensbeschouwing. Daarnaast heb ik via mijn opleidingen aan de kunstacademie ook veel geleerd over cultuur en de geschiedenis ervan. Ik ben een dag mee gaan lopen op de opleiding en schreef me binnen een aantal weken in. Het eerste jaar ging me super af, ondanks het feit dat ik totaal geen vrije tijd meer over had was ik gelukkig. Ik haalde dan ook als enige van mijn opleiding mijn propedeuse in één keer. Dat was ook niet zo moeilijk aangezien mijn opleiding op dat moment maar 4 studenten telde. Nu zit ik in het tweede jaar, heb ontzettend veel plezier in mijn stage waar ik begeleid word door de leukste docent die ik me maar kan wensen. Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt in mijn studieloopbaan, want anders was ik nooit beland op het punt waar ik nu ben.

Letters to Egypt #2

letters-to-egypt 2 - banner- TammyTTalksNL.jpgVandaag ietsje later dan gepland vanwege tentamenvoorbereidingen, maar hier is weer een brief aan mijn zusje. Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom schrijf ik eens in de zoveel tijd een digitale brief naar mijn zusje. Ik hoop jullie via deze brieven een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte. Om de schoonfamilie van mijn zusje mee te kunnen laten lezen zal elke brief voorzien worden van een Engelse vertaling.



Hallo lief zusje,

Deze week was het dan eindelijk zover. Het sneeuwde. En nu weet je hoe groot mijn hekel aan sneeuw is. Ik heb sowieso een grote hekel aan kou in het algemeen. Toch ben ik blij dat ik hier zit en niet in Egypte. Zodra ik ’s ochtends wakker word is het ongeveer 17 graden in huis, want ’s nachts staat de verwarming gewoon uit. Maar wanneer ik beneden kom is het eerste wat ik doe, als ik het niet vergeet natuurlijk, de verwarming aanzetten. 20 graden, niet warmer of kouder. Bij jou gaat dat niet. Wanneer jij opstaat is het in huis waarschijnlijk een stuk kouder, elf graden had je het laatst over. Jullie hebben geen centrale verwarming, geen dubbel glas, over isolatie nog maar te zwijgen. Brrr… Ik krijg het al koud als ik eraan denk. Vroeger had ik helemaal niet zo een hekel aan de kou of sneeuw. Ik weet nog goed dat we vroeger ontzettend veel lol hadden wanneer het sneeuwde of vroor. We woonden in de ambtswoning naast een kerk, de pastorie. We hadden een supergrote achtertuin en ook het pad van en naar het kerkhof was ons speelterrein. Wanneer de eerste vlokken sneeuw zich hadden aangekondigd stonden wij al buiten, dik aangekleed en de slee achter ons aan. Sleetje rijden op het pad vanaf het kerkhof, want dit was een prachtige aflopend stuk waarop we flink vaart konden maken. De heggen langs het pad waren superbreed en stevig en fungeerden dan ook prima als stootrand. Hoe hard onze botsing met de heg ook was, we veerden gewoon weer terug. Wat een lol hadden we en de sneeuw kon ons niet deren. Ook de ijsbaan hebben we vaak samen bezocht, want wanneer de winter in aantocht was, werd het voetbalveld om de hoek, onder water gezet. En als het dan begon te vriezen waren we er als de kippen bij. Als ik het me goed kan herinneren, heb jij zelfs nog schaatsles gehad.

De laatste jaren ben ik de kou en de sneeuw steeds meer gaan verafschuwen. De kou doet pijn aan mijn gewrichten en de sneeuw heeft mij vooral heel veel butsen en bulten opgeleverd. Ik ben een kluns als het gaat om fietsen in de sneeuw, fietsen in het algemeen ook trouwens, maar vooral met sneeuw. Sneeuw is prachtig, zolang het verse sneeuw is en ik niet naar buiten hoef. Oke, heel misschien dik aangepakt een wandeling maken in de sneeuw en mooie plaatjes schieten, maar eigenlijk vind ik het gewoon te koud. Verder vind ik het vooral onhandig en geeft het troep. Maar wanneer ik ooit weer de kans zou krijgen om samen met jou sleetje te rijden, zou ik die kans zeker aangrijpen. Daar waar jij woont sneeuwt het nooit en ook regen is iets wat maar sporadisch
voorkomt. Dus ik ben bang dat je volgend jaar maar eens moet komen overwinteren in Nederland. Dat zou ik letters-to-egypt 2 - TammyTTalksNLontzettend gezellig vinden en dan zit je in iedergeval weer een tijdje warm, want wij hebben cv en als je wilt zelfs een electrisch dekentje. De logeerkamer is al ingericht dus je bent sowieso het hele jaar door welkom, maar dat weet je. Wanneer ik dit schrijf zit ik midden in mijn tentamenvoorbereidingen, dus ik brei er een eind aan. Ik ga snel weer verder met leren.
Ik mis je, wij missen je.

Dikke knuffel,

Taatje


 

Hello sweet little sister,

This week it was finally there. It snowed. You know how I hate snow. I hate the cold in general anyway. Still, I’m glad Iive here and not in Egypt. As soon as I wake up in the morning it is about 17 degrees celsius, because at night we turn off the central heating. But as soon as I go downstairs I turn it on, if I don’t forget. 20 degrees, not warmer or colder. At your house that’s not possible. When you wake up it’s even colder, 11 degrees you told me lately. You don’t have central heating, nog isolated windows or any kind of isolation. Brrr…I get the shivers when I think about it.
When we were little I didn’t hate the cold or the snow. I remember we had a lot of fun playing outside when it was freezing or snowing. We lived in the residence next to the church, the rectory. We had a large backyard and even the path to and from the graveyard was a part of our playground. At the sight of the first snowflakes we ran outside, warmly dressed and pulling the sleigh behind us. Sledging on the path from the cemetery because it was a beautiful downhill road. We could go very fast if we liked. The hedges along the path were super wide and sturdy and functioned as a thick and soft pillow it we ran into them. It didn’t matter how hard we bumped into the hedges, we just bounced back. We had so much fun, the snow couldn’t harm us. We also visited the icerink very often, becaus when it was about to freeze the soccerfield around the corner would be put under water. And if the ice was thick enough we were the first to try. If I remember correctly you participated in ice skating lessons.

The last few years I’ve been starting to loathe the cold and the snow. I just hate it. The cold hurts my joints and the snow is the reason why I always have loads of bruises in winter.
I’m to clumsy if it comes to cycling in the snow, cycling in general, but especially when it snows.  Snow is beautiful to watch as long as it is fresch and I don’t have to go outside. Okay, maybe when I’m dressed like an eskimo just to walk around and take nice pictures. But in general I think it’s way to cold for me. Besides that it makes such a mess. But is I ever get the chance to sled with you, I would do it absolutely.
Where you live it never snows and even the rain only shows a few times a year. So I’m afraid you have to come over to winter here in the Netherlands. I think that would be nice and fun and you would be warm, because we do have central heating en even an electric heating blanket if you like. The guestroom is fully decorated so you are welcome all year round. If I’m writing this I’m just between exam preparations so I’m going tot wrap this up and get back to studying.

I miss you, we miss you.

Big hug,

Taatje

Ik ben een perfectionist

im a perfectionist-TammyTTalksNLZoals de titel al aangeeft gaat dit artikel over perfectionisme. Ik ben een perfectionist en dat ben ik al zolang als dat ik mij kan herinneren. Wanneer iemand vroeger tegen mij had gezegd dat ik een perfectionist ben had ik die persoon waarschijnlijk heel erg hard uitgelachen, maar wanneer ik nu de feiten op een rijtje zet kan ik niets anders zeggen dan dat er een kern van waarheid in zit. 

Er zijn verschillende soorten perfectionisten. Sommige zijn op het oog al ontzettend gestructureerd. Wanneer je hun huis binnenkomt vraag je je af of er echt iemand woont. De boeken in de boekenkast zijn op alfabetische volgorde gesorteerd, de kleding hangt op kleur en het hele huis is spik en span. Deze mensen zijn vaak dol op het maken van lijstjes en zijn ontzettend goede planners. Zo een persoon ben ik absoluut niet. Zover ik weet ben ik een ontzettende rommelkont, mijn huis is een zooitje. Er lijkt nergens een structuur in te zitten en plannen kan ik al helemaal niet. En toch ben ik belachelijk perfectionistisch. Geloof je me niet? Ken je dat gevoel dat je iets moet maken, maar dat je het niet afmaakt omdat je bang bent dat het niet goed genoeg is? Of erger nog, je begint er überhaupt niet aan. Wanneer je er namelijk niet aan begint, kun je geen fouten maken.

Je weet van jezelf dat je ergens goed voor hebt geleerd en dat je er echt alles aan hebt gedaan om je tentamen of werkstuk te maken, maar toch zit je tot je oren in de spanning omdat je als de dood bent dat je werkstuk niet goed genoeg is. Wanneer je lager scoort dan een 7 ben je diep telleurgesteld, maar als je een 9 haalt ben je net zo verbaasd. Natuurlijk is het niet altijd slecht om perfectionistisch te zijn. In sommige gevallen is het ook gewoon goed om jezelf uit te dagen tot het uiterste te gaan en het beste in jezelf naar boven te halen. Voor sommige mensen werkt het motiverend, maar in sommige gevallen werkt het precies tegenovergesteld. Het werkt deze mensen tegen, het werkt bijna verlammend en in veel gevallen kan dit doorslaan in faalangst. Ik weet ook van mezelf dat ik het best kan. Ik ben zeker niet dom en als ik eerlijk ben leer ik best wel makkelijk. In veel gevallen lees ik de lesstof een of twee keer goed door of ik schrijf mijn aantekeningen nog een keer over en ik weet genoeg om een goed cijfer te halen voor een tentamen. En toch zit ik in de stress voor mijn tentamens.
Werkstukken zijn nog veel erger. Ik kan geen werkstuk schrijven wanneer ik het niet in een chronologische volgorde schrijf. Ik besteed belachelijk veel tijd in het perfect verwijzen naar mijn bronnen. En als mijn werkstukken niet voor de zekerheid nog minstens één keer door een ander zijn gecontroleerd op spelfouten word ik gillend gek van de stress. In veel gevallen gaat er zo ontzettend veel tijd zitten in mijn werkstukken dat ik niet toekom aan het voorbereiden van mijn tentamens. Ik staar me gewoon blind op mijn werkstukken waardoor ik in tijdnood kom.

Vroeger dacht ik altijd dat faalangs betekende dat je een blackout kreeg tijdens een tentamen of dat je geen presentaties durfde te geven en omdat ik daar geen last van had was ik mij niet bewust dat ik in zekere zin ook last heb van faalangst. Nee ik vind het niet eng om een auditie te doen of op een podium te staan. Ik vind het ook helemaal geen probleem om een les of presentatie te geven, maar op het gebied van mijn werk (Ik werk als opticien) of het schrijven van werkstukken loop ik vast. 20151207_141321-01Ook wanneer ik aan iets creatiefs begin, een tekening of een schilderij, of misschien wel een youtube filmpje stel ik het uit, maak het niet af of begin er helemaal niet aan. Ik weet dondersgoed hoe geweldig ik me voel wanneer ik iets heb gemaakt om trots op te zijn. Waarom gun ik mezelf dat gevoel van overwinning niet? Dat is ook een van de redenen waarom ik heb besloten open
en eerlijk hierover te gaan bloggen en jullie mee te nemen op mijn zoektocht naar balans. Mijn angst om te falen, mijn belachelijke perfectionisme is dan ook een van de dingen waar ik aan zal werken dit jaar en jullie zullen dan ook zeker vaker artikelen van mij lezen die hierover gaan. Op het moment ben ik het boek aan het lezen van Brene Brown over de moed van imperfectie, binnenkort hoop ik met jullie te kunnen delen of ik er iets uit heb kunnen leren en er iets is veranderd in mijn perfectionisme.

Ben jij een perfectionist of juist niet? Waaraan merk je dit het meest?

Letters to Egypt

 

SONY DSC

Egypte is een prachtig land met een rijke geschiedenis. Sommigen zullen het met me eens zijn, anderen niet. Ik ben zelf inmiddels drie keer naar Egypte geweest. Twee van die keren heb ik een Nijlcruise gemaakt en de laatste keer ging ik erheen omdat mijn zusje ging trouwen. Een trouwerij in Egypte, dat is bijzonder, zal je denken. Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Mijn zusje heeft namelijk een aantal jaren geleden een hele leuke Egyptische man leren kennen en in veel gevallen is liefde sterker dan landgrenzen. Zo ook bij hun. In April 2015 stapten ze in het huwelijksbootje en inmiddels woont mijn zusje alweer heel wat maandjes in Egypte.

Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom leek het mij een leuk idee om eens in de zoveel tijd, dat kan wekelijks zijn of maandelijks, een digitale brief te sturen, vandaar ook de titel van dit artikel; ‘Letters to Egypt.’ In deze brieven zal ik mijn belevenissen, mijn gedachten en vragen beschrijven. Hoewel een echte brief natuurlijk veel persoonlijker is, zal ik natuurlijk niet alles delen via deze weg, want de echte persoonlijke dingen blijven privé en de dingen waarvan mijn zusje liever niet heeft dat ik erover schrijf zal ik ook niet delen. Maar op deze manier hoop ik een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte.
Aangezien de man en schoonfamilie van mijn zusje geen Nederlands spreken of lezen zal ik de brief ook in het Engels vertalen zodat ook zij mee kunnen lezen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om deze serie te volgen. 


Lief zusje,

De maanden vliegen voorbij en zelfs al hebben we bijna elke dag wel even contact, toch is het niet hetzelfde. Toen je nog in Nederland woonde liepen we de deur ook niet bij elkaar plat, we hadden het beide druk zat, maar de wetenschap dat ik in vijf minuten bij je op de stoep kon staan was al genoeg. In werkelijkheid hebben we nu meer contact dan toen je nog in Nederland woonde, maar toch voelt het niet zo. Nu je op een ander continent woont merk ik pas hoe erg ik het mis om af en toe met mijn zussen af te spreken en iets leuks te gaan doen, even naar Amsterdam of met mama naar de Ikea. Het zijn de simpelste dingen, maar wat was dat ontzettend leuk.

Je vertelde een tijdje geleden dat je zo graag weer eens zou willen shoppen, voor ons is het een half uurtje met de auto of een uurtje met de trein naar de Ikea. Of in tien minuten fiets ik naar het winkelcentrum. Bij jou moeten ze er een hele dag voor uittrekken omdat het naar de ikea minstens drie uur rijden is over een stoffige hobbelige weg. Zelfs boodschappen doen is bij jullie een hele opgave terwijl ik hier zelfstandig in tien minuutjes naar de supermarkt kan lopen waar de prijzen gewoon zijn zoals ze zijn, kan jij nooit in je eentje even boodschappen doen want bij jullie is er geen supermarkt en wanneer de verkopers merken dat je een westerse oorsprong hebt, gaan de prijzen omhoog. Wanneer jij dit soort dingen verteld besef ik hoe makkelijk we het hier in Nederland hebben.  Soms vertel je hoe je bepaalde dingen mist of je verveelt, Ik zet mijn laptop aan en de wereld ligt aan mijn voeten. Ik trek de leukste films en de spannendste boeken van het internet terwijl jij blij mag zijn als je überhaupt ononderbroken internet hebt. Of je vertelt hoe koud het is ’s avonds terwijl ik lekker met een warm dekentje op de bank zit. Ik hoop zo dat het internet bij jullie eens wat beter wordt.

Hoe het nu met mij gaat? Langzamerhand begin ik me weer wat beter te voelen. Ik ben in december weer begonnen wat uurtjes te werken en nu in Januari bouwen we deze uurtjes rustig aan verder op. Daarnaast probeer ik school een beetje bij te houden en werk ik samen met iemand aan mijn perfectionisme en planning. Voor hobby’s probeer ik wat tijd vrij te maken, maar vaak ben ik veel te snel afgeleid, want die spanningsboog is nog ontzettend kort en mijn geheugen is een zeef. Zo wilde ik eergister nog B12 prikken, wat ik natuurlijk ben vergeten. Maar ik bedenk het me nu, dus dat moet ik zo maar eens gaan doen. Had ik je al verteld dat ik voor de kerst naar een piercingshop ben geweest om gaatjes te laten prikken? En dat ik sindsdien dus ook een neuspiercing heb? Ik liep al een tijdje met het idee, al een paar jaar om eerlijk te zijn, en die dag besloot ik dat het me eigenlijk helemaal niets kon schelen wat anderen ervan denken.DSC03149-01

Dit zijn een paar van de gedachten die door mijn hoofd spel
en terwijl ik aan jou denk. Als ik het geld had, zou ik je op komen zoeken, maar voor nu moeten we het even zo doen. Ik mis je, wij missen je.

Dikke knuffel,

Taatje


Mij sweet little sister,

Months go by and even though we have contact almost every day, it isn’t the same thing. When you lived in the Netherlands we didn’t visit eachother everyday, we were both very busy, but knowing I could be at your doorstep within five minutes was enough. At the moment we have more regulary contact than when you still lived in the Netherlands, but it doesn’t feel that way. Now you live on an other continent I realise how much I mis it to meet up with my sisters and do something fun, to go to Amsterdam or go shopping at Ikea with our mom. Those are simpel things, But we enjoyed them very much.

Not very long ago you told you wanted to go shopping, for us it’s only 30 minutes with the car or an hour with the train to Ikea. Or I can go to the shoppingmall in 10 minutes by bike. Where you live they have to plan a whole day to go shopping at Ikea because it’s 3 hours at least on a bumpy and dusty road. Even doing groceries takes a lot of effort while I can walk to the supermarket in 10 minutes, on my own. A supermarket where the prices are just what they are. You can’t go shopping for groceries by yourself ,because where you live there are no supermarkets and the prices go up when they find out you’re from Europe. When you tell me those things I realise how easy everything is here in the Netherlands. Sometimes you tell me how you miss certain things or how bored you are, I turn on my computer and the world is on my feet. I can watch my favourite series and movies online or download the most exciting books to read.  All while you should be happy when you have internet for an hour with no stuttering. Or you tell me how cold it is at night while I cuddle up with a blanket on the couch. I really hope the internet will get better soon where you live.

And what about me? Slowly I start to feel a little bit better. In december I started to work again, a few hours a week. And now in Januari we just build up those hours more. Besides that I try to keep up with the things I have to do for school and I work on my perfectionism and planning with someone. I try to make time for hobby’s but most of the time I get easily distracted. I still have problems concentrating and I also have problems remembering. I wanted to take a shot B12 the day before yesterday but I forgot. But I remeber it now, so that’s the first thing I should do when I finish this letter. Did I tell you I went to the piercingshop before christmas to get my ears pierced? And that I’ve had my nose pierced too? I already wanted that for so long, for a few years to be honest and that day I just decided I didn’t care about what others might think about it.

Those are a few of the thoughts running trought my head when I think of you. If I had the money I would visit you emediately, but for now this is how we should do it. I mis you, we mis you.

Big hug,

Taatje