Schaamteloos

DSC03238-02
De een schaamt zich voor zijn of haar uiterlijk, de ander voor zijn gedrag. Nog weer een ander heeft last van plaatsvervangende schaamte terwijl een ander zich juist zou moeten schamen en dat niet doet. Je begrijpt het al. Dit artikel gaat over schaamte en dan vooral mijn schaamte, plaatsvervangend of niet.
 Eerlijk is eerlijk, iedereen schaamt zich wel eens, maar vaak is het even slikken en gewoon weer doorgaan. Zo schaam ik mij ook vaak genoeg. Op vakantie schaam ik mij vaak voor het gedrag van landgenoten, maar wanneer ik merk dat niet alleen mijn landgenoten zich belachelijk gedragen maar ook andere touristen, schaam ik me voor het feit dat ik tourist ben en probeer ik ontzettend mijn best te doen om op te gaan tussen de lokale bevolking. Ben ik de enige die dat zo voelt? 

Sommige dingen waar je je voor schaamt kun je iets aan doen. Zo heb ik vorig jaar mijn tanden recht laten zetten. Ik liep al jaren met het gevoel dat ik dat wilde laten doen. Ik schaamde me zo ontzettend voor mijn gebit dat ik nooit op een foto durfde te lachen. Dit deed ik puur voor mezelf, niet omdat iemand anders mijn tanden lelijk vond. De meeste mensen viel het pas op toen ik opeens met een mond voor metaal liep. Maar andere dingen kun je niet veranderen. Zoals die toeristen die je tegenkomt op vakantie. Soms moet je gewoon over een drempel heen, over die plaatsvervangende schaamte of over die onzekerheid waar je al jaren tegenaan hikt.

Toen ik op de kunstacademie zat ontdekte ik het medium film en had ontzettend veel plezier in het maken van filmpjes. Na een aantal jaar stopte ik door omstandigheden met de kunstacademie en raakte vanaf dat moment geen filmcamera meer aan. Youtube bestond nog niet en mijn interesse verwaterde een beetje tot ik na een galblaasoperatie thuis kwam te zitten. Ik surfde een beetje op internet en ontdekte de wereld van youtube. Ik zag het op dat moment nog slechts als entertainment, maar naarmate ik meer bekend raakte met youtube hoe meer mijn liefde voor fotografie en video weer opbloeide. Ik dacht, ‘dit kan ik ook’ en het leek me ook ontzettend leuk om weer met video en fotografie bezig te zijn. Ik kreeg een compacte digitale camera van mijn vriend en ging ermee aan de slag zonder me druk te maken over wat ik uiteindelijk echt met die filmpjes zou gaan doen.
In de zomer van 2013 zette ik dan toch voor het eerst een filmpje op youtube. Ik voelde mezelf zo onzeker over mezelf en wat ik had gemaakt, dat ik al misselijk werd als ik eraan dacht dat andere mensen dat filmpje zouden zien. Ik vond het vreselijk om mezelf te zien op beeld en nog erger om mezelf te horen. Ik hield het ook voor veel mensen verborgen in eerste instantie. Ik schaamde me dood. Wat moesten die mensen wel niet van me denken? Naarmate de tijd vorderde verdween dat gevoel wel weer een beetje, maar nog steeds zie ik mezelf niet graag. Foto’s vind ik nog wel ok, maar alleen als ik ze zelf heb gemaakt en ze zeker een tientallen keren door de keuring zijn geweest.

 

Maar waar schaam ik me dan precies voor? Het is niet zo dat ik mezelf uitzonderlijk lelijk vind, maar ook zeker niet uitzonderlijk knap. Ik vind mezelf vooral heel erg vreemd klinken, maar wanneer ik anderen mag geloven kan ik nog best wel aardig zingen. Misschien schaam ik me omdat ik mezelf nogal oud vind voor deze hobby, maar wanneer ik dan kijk naar de kanalen waar ik zelf naar kijk, scheel ik helemaal niet zoveel met deze mensen. Of misschien ben ik vooral bang wat anderen ervan denken wat ik doe? Ook ben ik een ontzettende perfectionist dus dat werkt ook niet helemaal mee, maar dat gevoel van schaamte vind ik vreselijk. Vooral omdat ik niet precies weet waar ik me voor schaam.

Dit alles gezegd te hebben denk ik dat het juist heel erg belangrijk is om te blijven doen waar je plezier in hebt. Het gevoel ergens plezier aan te beleven weegt wat mij betreft ook zwaarder dan het gevoel van schaamte. Soms moet je gewoon schijt hebben aan dat gevoel, schijt hebben aan wat anderen misschien wel of niet van je denken. Het gaat erom dat jij er gelukkig van wordt. Ik zal niet meteen in mijn blote kont de straat oprennen, zelfs al zou ik daar gelukkig van worden, maar in sommige gevallen kunnen we en mogen we best een beetje schaamteloos zijn. En gewoon hetgene doen waar je je voor schaamt, of waar je bang voor bent, hoe moeilijk het ook is, is vaak het beste medicijn. Je wordt er uiteindelijk alleen maar sterker van.

Heb jij een hobby of een bezigheid waar je ontzettend veel plezier aan beleeft, maar je ondertussen een beetje voor schaamt? Wat doe jij om over die schaamte heen te komen?

Follow my blog with Bloglovin

3 gedachtes over “Schaamteloos

  1. Sterk artikel. Ik schaam mij ook vaak voor de kleinste dingen. Ik sta echt niet graag voor een klas om presentaties te geven en schaam me ook altijd als ik ergens het antwoord niet op weet. Terwijl ik weet dat je niet alles kan weten en dat dus helemaal geen reden is, maarja..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s