Letters to Egypt #3

SONY DSC

Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom schrijf ik eens in de zoveel tijd een digitale brief naar mijn zusje. Ik hoop jullie via deze brieven een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte. Om de schoonfamilie van mijn zusje mee te kunnen laten lezen zal elke brief voorzien worden van een Engelse vertaling.



Hallo lief zusje,

Vandaag had ik een afspraak bij de kapper. De zon scheen en ondanks dat er toch een straf windje stond en ik normaal een hekel heb aan fietsen, was het heerlijk om gewoon even op de fiets te stappen en in de zon een flink eind heen te trappen. Ik vroeg me opeens af of ze in Egypte überhaupt wel fietsen hebben. Fietspaden hebben ze sowieso niet, de verharde wegen zijn al een ramp, laat staan dat automobilisten rekening houden met fietsers of voetgangers. Hier in Nederland heeft de fietser zijn eigen plek op de weg netjes aangegeven door rood asfalt of rode tegels. Eigenlijk hebben we hier in Nederland niets te klagen over ons wegen net voor auto’s, fietsen en voetgangers. Ook het openbaar vervoer is super de luxe als je het vergelijkt met de openbaar vervoer in Egypte.
Al meer dan zeven jaar rij ik vier dagen in de week op en neer naar Haarlem met het openbaar vervoer. Ik reis met plezier met de trein. Ik heb rustig de tijd om een boekje te lezen of als ik echt moe ben even mijn ogen dicht te doen. De treinen zijn over het algemeen aardig schoon en de stoelen zitten prima. Hoe zit dat eigenlijk bij jullie? Ik weet dat er bij jullie een soort busjes rijden, maar echt comfortabel zal dat ook niet zijn, wanneer je bepakt en bezakt in een stampvol busje plaatsneemt om naar de meest dichtbijzijnde stad te gaan. Zeker niet in de zomer wanneer iedereen zo lekker warm en plakkerig is. Airco zullen ze vast niet hebben.treinreizen-1-tammyttalksnl.jpeg

Oh, wat stoor ik me eraan wanneer ik mensen die eens in de honderd jaar eens met het ov reizen hoor klagen over dat het zo slecht gesteld is met het openbaar vervoer en dat er altijd wel wat mis is. Ik reis vier dagen in de week op en neer naar Haarlem en een keer in de week op en neer naar Amsterdam, maar ik heb niets te klagen hoor. De trein rijdt vaker wel dan niet, zelfs zo vaak dat ik het ov echt niet als een smoes durf te gebruiken wanneer ik me een keer verslapen heb. Natuurlijk loop ik ook wel eens te mopperen, wanneer ze zonodig het dienstrooster aan moeten passen waardoor ik welgeteld vijf minuten eerder van huis moet, maar dan denk ik aan jou. Hoe jij vier jaar lang elke doordeweekse dag op en neer ging met het openbaar vervoer naar Utrecht voor jou opleiding aan het Nimeto. Ik heb je werkelijk daar nooit over horen klagen weet je dat? Trouwens, je wilt er misschien niets meer van weten, maar ik was blij verrast toen ik bij het opruimen een aantal hele mooie werkstukken tegen kwam die jij had gemaakt op school. fantasia -1-tammyttalksnlWe hadden het er laatst over dat je op zoek was naar hobbies om uit te kunnen oefenen nu je weinig om handen hebt. Ik zou als ik jou was mijn talenten gewoon weer eens aanspreken. Gewoon weer wat krabbelen, al is het alleen maar doelloos doedelen. Het is rustgevend en ik word er nog steeds blij van. Zie het als een willekeurig zentangelen. Ken je dat?  Ik zal je een paar voorbeeldjes laten zien van krabbeltjes die ik ooit heb gemaakt toen ik me zat te vervelen. Wie weet inspireert het jou. Misschien dat ik eens een mooie tekening voor je maak in plaats een brief voor je schrijf, wie weet.

De afgelopen weken had ik het druk met tentamens, maar die heb ik nu achter de rug. Ik hoop de komende weken weer aan wat creatiefs toe te komen. Ik hou je op de hoogte.
I love you, I mis you,

Liefs,

Taatje


 

Hello sweet sister,

Today I had an appointment at the hairdresser. The sun was shining and although there was a strond wind and I normally hate cycling, I loved it to jump on my bike and just ride my bike in the sun.  I suddenly wondered if they even have bikes in Egypt. They certanly don’t have Bicycle lanes, the paved roads are a disaster, besides that car drivers consider cyclists or pedestrians. Here in the Netherlands, the cyclists have their own place on the road neatly marked by red colored asphalt or red tiles. Actually, we have nothing to complain about the highways, the cycling lanes or footpaths. Public transport is super luxury when you compare it to the public transport in Egypt.
For over seven years I’ve been traveling by public transport to Haarlem and back, four days a week.  I love to travel by train. I have the time to read a book or when I’m really tired just to shut my eyes. The trains are quite clean in most occasions and the seats are fine. What about public transport in Egypt? I know there are some kind of vans or taxis, but I’m sure that isn’t very comfy when you try to get to the nearest town with you luggage. Certainly not in summer when everyone’s warm and sticky. They probably don’t have airo. treinreizen-2-tammyttalksnl

Oh my, it bothers me when I hear people complain about the public transport, saying it’s poorly and having issues all the time while they only use public transport once in a decade. I travel four days a week to Haarlem and once a week to Amsterdam, but I have nothing to complain. The train rides more often than not, even so regularly that I can’t use it as an excuse when I’ve overslept myself. Of course I complain too sometimes, if they think it’s necessary to adjust the schedule, making me have to leave home five minutes earlier in order to be on time to catch the train, but then I just think of you. How you traveled to Utrecht five days a week for four years by public transport to be able to study at Nimeto. Do you know I’v never heard you complain about that?  Besides that, I know you don’t want to have anything to do with Nimeto fantasia -2- tammyttalksnlanymore, but I was pleasantly surprised when I was clearing out your old room and found some nice pieces of artwork you made at school during your study. Recently we were talking about how you were trying to find a new hobby while you don’t have much to do at the moment. I would, if I were you, try to use my old talents again. Just get back at scribbling, doodling and drawing even though it’s just aimlessly doodling. It’s soothing and It makes me happy. Think of it as a random zentangle. Do you know that? I’ll show you a few examples of scribblings I’ve made once when I was bored. Who knows it might inspire you. Maybe I’ll even make a nice drawing for you instead write a letter next time, who knows.

The past few weeks I’ve been busy with exams, but that’s behind me now. I hope the next few weeks I’ll be able to get back at some creativity. I’ll keep you informed.

I love you, I miss you,

Love,

Taatje

Mijn studieloopbaan

mijn-studieloopbaan-banner-tammyttalksnlWat weten jullie nu allemaal van mij, nog niet zoveel denk ik. Ik ben dan ook pas net weer begonnen met bloggen en ondanks dat dit een vrij persoonlijke blog is heb ik nog niet zoveel losgelaten over wat ik nu allemaal in het dagelijks leven doe. Vandaag zal ik jullie kort wat vertellen over de opleidingen die ik in het verleden heb gedaan en de opleiding waar ik op het moment mee bezig ben. Jullie zullen merken dat deze allemaal nogal uiteenlopend zijn, maar ik kan jullie zeggen, ze hebben stuk voor stuk raakvlakken.



Toen ik in het examenjaar van de havo zat,  stond het voor mij al vast. Ik moest en zou een tekenjuf worden. En om tekenjuf te worden zou ik een opleiding moeten gaan volgen aan de kunstacademie. Om toegelaten te kunnen worden op de kunstacademie moest ik toelatingsexamen doen. Helaas kon ik niet meedoen aan het toelatingsexamen omdat mijn examen scheikunde exact op dezelfde dag viel. Vanwege het feit dat ik nog maar 16 was kon ik niet zomaar een jaartje gaan werken of vrijaf nemen en omdat ik toch een docentenopleinding wilde gaan doen besloot ik om net als mijn oudere zus naar de Ipabo te gaan. Voor mijn was al snel duidelijk dat het basisonderwijs niet mijn voorkeur had. Ik werd doodongelukkig van het stagelopen in het basisonderwijs, misschien omdat ik gewoon de verkeerde begeleiders trof want het basisonderwijs vind ik nog steeds ontzettend leuk.

Terwijl ik mijn best deed om nog her en der wat studiepuntjes op te sparen op de ipabo deed ik toelatingsexamen op de kunstacademie en ik werd toegelaten op de eerstegraads docentenopleiding tekenen op de academie voor beeldende vorming aan de hogeschool voor de kunsten in Amsterdam. Dol blij was ik. Dit kon alleen maar goed zijn. Ik kon me een hele opleiding lang bezig houden met mijn grootste hobby’s tekenen en schilderen. Het werd helemaal geweldig toen ik naast deze vakken de fotografie en videobewerking ontdekte. Mijn eerste jaren op de kunstacademie waren modelstudie-monoprint-tammyttalksnlgeweldig. Ik genoot van de studiereizen, de vele ontzettend interessante vakken en supergezellige klasgenoten. Tot ik helaas de man met de hamer tegen kwam. Op de kunstacademie waar ik zat was het bij sommige docenten een sport om dat wat de studenten al kenden totaal tot de grond toe af te branden, waarschijnlijk in de hoop om ze daarna te kneden tot dat wat zij kunstenaars vonden. Mijn ambitie is het helemaal niet om kunstenaar te worden en al helemaal niet de marionet te worden van een mislukte kunstenaar docent. Ik kreeg lichamelijke klachten en werd zo depressief dat ik helaas mijn opleiding aan de amsterdamse hogeschool voor de kunsten moest opgeven.

In de tussentijd dat ik van de opleiding af was verhuisde ik naar Brabant, vraag me niet waarom. Na een jaar deed ik toelatingsexamen op fontys hogeschool voor de kunsten. Ik had goede hoop om daar mijn opleiding toch af te maken in de richting fotografie, maar helaas liep ik daar tegen hetzelfde probleem aan als in Amsterdam. Ik zou hier niet gelukkig van worden. Ik stopte met mijn opleiding aan de kunstacademie, maar wat moest ik nu? Meer dan een middelbaar schooldiploma en een propedeuse had ik niet. Wel had ik inmiddels een berg ervaring in het onderwijs waardoor ik werd aangenomen om een vacaturen te vervullen van Remedial teacher op een basisschool. Ik had ontzettend veel plezier in het werk. Ik werkte met ruim 250 kleuters en ik kende bijna al hun namen uit mijn hoofd. Maar toen was het geld op en werd ik wegbezuinigd.

eersteoptiekbaan-tammyttalksnlNa veel omzwervingen en tijdelijke baantjes stuitte ik op een vacature van een grote optiekketen. Een fulltime baan als brillenverkoper, met als mogelijkheid om een opleiding te doen. Ik ging vol enthousiastme aan het werk en mocht binnen een paar weken beginnen met een interne cursus om ogen te leren meten. Binnen tien weken had ik mijn certificaten refractionist in huis. Door omstandigheden verhuisde ik weer terug naar Noord-Holland waar helaas mijn contract niet werd verlengd. Gelukkig kon ik vrij snel solliciteren naar een vergelijkbare functie bij een andere grote optiekketen. Daar kreeg ik al vrij snel de mogelijkheid om mijn certificaten via een drie jarige mbo opleiding om te zetten in een  niveau vier mbo opticiens diploma. Ik haalde gemiddeld voor elke toets een 10 dus ik moest wel geboren zijn voor het optiekvak. Toen ik mijn diploma in the pocket had was het dan ook geen vreemde gedachte om hierin verder te gaan. Ik besloot, op aandringen van veel collega’s, klasgenoten en kennissen om me heen, de opleiding tot optometrist te gaan doen. Binnen een aantal maken stortte ik weer in. Ik werd doodongelukkig van de opleiding en ik raakte overspannen. Dit is inmiddels drie jaar geleden.

Maar hoe zit het dan nu met mijn huidige opleiding. Ik werk nog steeds als opticien, wat ik met veel plezier doe, alhoewel ik op het moment met een burn-out thuis zit. In september van 2014 ben ik begonnen aan de opleiding tot docent godsdienst en levensbeschouwing in het voortgezet onderwijs. Dus toch weer het onderwijs. Toen ik na de opleiding optometrie thuis kwam te zitten begon het toch weer te kriebelen. Dat docentvak ligt me blijkbaar toch wel. Ik wilde in eerste instantie een lesbevoegdheid halen om optiekles te kunnen geven, maar aangezien er weinig vacatures waren om een opleiding naast te kunnen volgen besloot ik op zoek te gaan naar een docentenopleiding in een vak waar ik gewoonweg in geïnteresseerd was. En zo kwam ik bij het vak levensbeschouwing terecht. Van huis uit heb ik altijd al veel meegekregen over godsdienst en levensbeschouwing. Daarnaast heb ik via mijn opleidingen aan de kunstacademie ook veel geleerd over cultuur en de geschiedenis ervan. Ik ben een dag mee gaan lopen op de opleiding en schreef me binnen een aantal weken in. Het eerste jaar ging me super af, ondanks het feit dat ik totaal geen vrije tijd meer over had was ik gelukkig. Ik haalde dan ook als enige van mijn opleiding mijn propedeuse in één keer. Dat was ook niet zo moeilijk aangezien mijn opleiding op dat moment maar 4 studenten telde. Nu zit ik in het tweede jaar, heb ontzettend veel plezier in mijn stage waar ik begeleid word door de leukste docent die ik me maar kan wensen. Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt in mijn studieloopbaan, want anders was ik nooit beland op het punt waar ik nu ben.

Letters to Egypt #2

letters-to-egypt 2 - banner- TammyTTalksNL.jpgVandaag ietsje later dan gepland vanwege tentamenvoorbereidingen, maar hier is weer een brief aan mijn zusje. Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom schrijf ik eens in de zoveel tijd een digitale brief naar mijn zusje. Ik hoop jullie via deze brieven een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte. Om de schoonfamilie van mijn zusje mee te kunnen laten lezen zal elke brief voorzien worden van een Engelse vertaling.



Hallo lief zusje,

Deze week was het dan eindelijk zover. Het sneeuwde. En nu weet je hoe groot mijn hekel aan sneeuw is. Ik heb sowieso een grote hekel aan kou in het algemeen. Toch ben ik blij dat ik hier zit en niet in Egypte. Zodra ik ’s ochtends wakker word is het ongeveer 17 graden in huis, want ’s nachts staat de verwarming gewoon uit. Maar wanneer ik beneden kom is het eerste wat ik doe, als ik het niet vergeet natuurlijk, de verwarming aanzetten. 20 graden, niet warmer of kouder. Bij jou gaat dat niet. Wanneer jij opstaat is het in huis waarschijnlijk een stuk kouder, elf graden had je het laatst over. Jullie hebben geen centrale verwarming, geen dubbel glas, over isolatie nog maar te zwijgen. Brrr… Ik krijg het al koud als ik eraan denk. Vroeger had ik helemaal niet zo een hekel aan de kou of sneeuw. Ik weet nog goed dat we vroeger ontzettend veel lol hadden wanneer het sneeuwde of vroor. We woonden in de ambtswoning naast een kerk, de pastorie. We hadden een supergrote achtertuin en ook het pad van en naar het kerkhof was ons speelterrein. Wanneer de eerste vlokken sneeuw zich hadden aangekondigd stonden wij al buiten, dik aangekleed en de slee achter ons aan. Sleetje rijden op het pad vanaf het kerkhof, want dit was een prachtige aflopend stuk waarop we flink vaart konden maken. De heggen langs het pad waren superbreed en stevig en fungeerden dan ook prima als stootrand. Hoe hard onze botsing met de heg ook was, we veerden gewoon weer terug. Wat een lol hadden we en de sneeuw kon ons niet deren. Ook de ijsbaan hebben we vaak samen bezocht, want wanneer de winter in aantocht was, werd het voetbalveld om de hoek, onder water gezet. En als het dan begon te vriezen waren we er als de kippen bij. Als ik het me goed kan herinneren, heb jij zelfs nog schaatsles gehad.

De laatste jaren ben ik de kou en de sneeuw steeds meer gaan verafschuwen. De kou doet pijn aan mijn gewrichten en de sneeuw heeft mij vooral heel veel butsen en bulten opgeleverd. Ik ben een kluns als het gaat om fietsen in de sneeuw, fietsen in het algemeen ook trouwens, maar vooral met sneeuw. Sneeuw is prachtig, zolang het verse sneeuw is en ik niet naar buiten hoef. Oke, heel misschien dik aangepakt een wandeling maken in de sneeuw en mooie plaatjes schieten, maar eigenlijk vind ik het gewoon te koud. Verder vind ik het vooral onhandig en geeft het troep. Maar wanneer ik ooit weer de kans zou krijgen om samen met jou sleetje te rijden, zou ik die kans zeker aangrijpen. Daar waar jij woont sneeuwt het nooit en ook regen is iets wat maar sporadisch
voorkomt. Dus ik ben bang dat je volgend jaar maar eens moet komen overwinteren in Nederland. Dat zou ik letters-to-egypt 2 - TammyTTalksNLontzettend gezellig vinden en dan zit je in iedergeval weer een tijdje warm, want wij hebben cv en als je wilt zelfs een electrisch dekentje. De logeerkamer is al ingericht dus je bent sowieso het hele jaar door welkom, maar dat weet je. Wanneer ik dit schrijf zit ik midden in mijn tentamenvoorbereidingen, dus ik brei er een eind aan. Ik ga snel weer verder met leren.
Ik mis je, wij missen je.

Dikke knuffel,

Taatje


 

Hello sweet little sister,

This week it was finally there. It snowed. You know how I hate snow. I hate the cold in general anyway. Still, I’m glad Iive here and not in Egypt. As soon as I wake up in the morning it is about 17 degrees celsius, because at night we turn off the central heating. But as soon as I go downstairs I turn it on, if I don’t forget. 20 degrees, not warmer or colder. At your house that’s not possible. When you wake up it’s even colder, 11 degrees you told me lately. You don’t have central heating, nog isolated windows or any kind of isolation. Brrr…I get the shivers when I think about it.
When we were little I didn’t hate the cold or the snow. I remember we had a lot of fun playing outside when it was freezing or snowing. We lived in the residence next to the church, the rectory. We had a large backyard and even the path to and from the graveyard was a part of our playground. At the sight of the first snowflakes we ran outside, warmly dressed and pulling the sleigh behind us. Sledging on the path from the cemetery because it was a beautiful downhill road. We could go very fast if we liked. The hedges along the path were super wide and sturdy and functioned as a thick and soft pillow it we ran into them. It didn’t matter how hard we bumped into the hedges, we just bounced back. We had so much fun, the snow couldn’t harm us. We also visited the icerink very often, becaus when it was about to freeze the soccerfield around the corner would be put under water. And if the ice was thick enough we were the first to try. If I remember correctly you participated in ice skating lessons.

The last few years I’ve been starting to loathe the cold and the snow. I just hate it. The cold hurts my joints and the snow is the reason why I always have loads of bruises in winter.
I’m to clumsy if it comes to cycling in the snow, cycling in general, but especially when it snows.  Snow is beautiful to watch as long as it is fresch and I don’t have to go outside. Okay, maybe when I’m dressed like an eskimo just to walk around and take nice pictures. But in general I think it’s way to cold for me. Besides that it makes such a mess. But is I ever get the chance to sled with you, I would do it absolutely.
Where you live it never snows and even the rain only shows a few times a year. So I’m afraid you have to come over to winter here in the Netherlands. I think that would be nice and fun and you would be warm, because we do have central heating en even an electric heating blanket if you like. The guestroom is fully decorated so you are welcome all year round. If I’m writing this I’m just between exam preparations so I’m going tot wrap this up and get back to studying.

I miss you, we miss you.

Big hug,

Taatje

Ik ben een perfectionist

im a perfectionist-TammyTTalksNLZoals de titel al aangeeft gaat dit artikel over perfectionisme. Ik ben een perfectionist en dat ben ik al zolang als dat ik mij kan herinneren. Wanneer iemand vroeger tegen mij had gezegd dat ik een perfectionist ben had ik die persoon waarschijnlijk heel erg hard uitgelachen, maar wanneer ik nu de feiten op een rijtje zet kan ik niets anders zeggen dan dat er een kern van waarheid in zit. 

Er zijn verschillende soorten perfectionisten. Sommige zijn op het oog al ontzettend gestructureerd. Wanneer je hun huis binnenkomt vraag je je af of er echt iemand woont. De boeken in de boekenkast zijn op alfabetische volgorde gesorteerd, de kleding hangt op kleur en het hele huis is spik en span. Deze mensen zijn vaak dol op het maken van lijstjes en zijn ontzettend goede planners. Zo een persoon ben ik absoluut niet. Zover ik weet ben ik een ontzettende rommelkont, mijn huis is een zooitje. Er lijkt nergens een structuur in te zitten en plannen kan ik al helemaal niet. En toch ben ik belachelijk perfectionistisch. Geloof je me niet? Ken je dat gevoel dat je iets moet maken, maar dat je het niet afmaakt omdat je bang bent dat het niet goed genoeg is? Of erger nog, je begint er überhaupt niet aan. Wanneer je er namelijk niet aan begint, kun je geen fouten maken.

Je weet van jezelf dat je ergens goed voor hebt geleerd en dat je er echt alles aan hebt gedaan om je tentamen of werkstuk te maken, maar toch zit je tot je oren in de spanning omdat je als de dood bent dat je werkstuk niet goed genoeg is. Wanneer je lager scoort dan een 7 ben je diep telleurgesteld, maar als je een 9 haalt ben je net zo verbaasd. Natuurlijk is het niet altijd slecht om perfectionistisch te zijn. In sommige gevallen is het ook gewoon goed om jezelf uit te dagen tot het uiterste te gaan en het beste in jezelf naar boven te halen. Voor sommige mensen werkt het motiverend, maar in sommige gevallen werkt het precies tegenovergesteld. Het werkt deze mensen tegen, het werkt bijna verlammend en in veel gevallen kan dit doorslaan in faalangst. Ik weet ook van mezelf dat ik het best kan. Ik ben zeker niet dom en als ik eerlijk ben leer ik best wel makkelijk. In veel gevallen lees ik de lesstof een of twee keer goed door of ik schrijf mijn aantekeningen nog een keer over en ik weet genoeg om een goed cijfer te halen voor een tentamen. En toch zit ik in de stress voor mijn tentamens.
Werkstukken zijn nog veel erger. Ik kan geen werkstuk schrijven wanneer ik het niet in een chronologische volgorde schrijf. Ik besteed belachelijk veel tijd in het perfect verwijzen naar mijn bronnen. En als mijn werkstukken niet voor de zekerheid nog minstens één keer door een ander zijn gecontroleerd op spelfouten word ik gillend gek van de stress. In veel gevallen gaat er zo ontzettend veel tijd zitten in mijn werkstukken dat ik niet toekom aan het voorbereiden van mijn tentamens. Ik staar me gewoon blind op mijn werkstukken waardoor ik in tijdnood kom.

Vroeger dacht ik altijd dat faalangs betekende dat je een blackout kreeg tijdens een tentamen of dat je geen presentaties durfde te geven en omdat ik daar geen last van had was ik mij niet bewust dat ik in zekere zin ook last heb van faalangst. Nee ik vind het niet eng om een auditie te doen of op een podium te staan. Ik vind het ook helemaal geen probleem om een les of presentatie te geven, maar op het gebied van mijn werk (Ik werk als opticien) of het schrijven van werkstukken loop ik vast. 20151207_141321-01Ook wanneer ik aan iets creatiefs begin, een tekening of een schilderij, of misschien wel een youtube filmpje stel ik het uit, maak het niet af of begin er helemaal niet aan. Ik weet dondersgoed hoe geweldig ik me voel wanneer ik iets heb gemaakt om trots op te zijn. Waarom gun ik mezelf dat gevoel van overwinning niet? Dat is ook een van de redenen waarom ik heb besloten open
en eerlijk hierover te gaan bloggen en jullie mee te nemen op mijn zoektocht naar balans. Mijn angst om te falen, mijn belachelijke perfectionisme is dan ook een van de dingen waar ik aan zal werken dit jaar en jullie zullen dan ook zeker vaker artikelen van mij lezen die hierover gaan. Op het moment ben ik het boek aan het lezen van Brene Brown over de moed van imperfectie, binnenkort hoop ik met jullie te kunnen delen of ik er iets uit heb kunnen leren en er iets is veranderd in mijn perfectionisme.

Ben jij een perfectionist of juist niet? Waaraan merk je dit het meest?

Letters to Egypt

 

SONY DSC

Egypte is een prachtig land met een rijke geschiedenis. Sommigen zullen het met me eens zijn, anderen niet. Ik ben zelf inmiddels drie keer naar Egypte geweest. Twee van die keren heb ik een Nijlcruise gemaakt en de laatste keer ging ik erheen omdat mijn zusje ging trouwen. Een trouwerij in Egypte, dat is bijzonder, zal je denken. Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Mijn zusje heeft namelijk een aantal jaren geleden een hele leuke Egyptische man leren kennen en in veel gevallen is liefde sterker dan landgrenzen. Zo ook bij hun. In April 2015 stapten ze in het huwelijksbootje en inmiddels woont mijn zusje alweer heel wat maandjes in Egypte.

Mijn zusje en ik zijn beide dol op het versturen en ontvangen van post, maar helaas is het niet mogelijk om post te sturen en te ontvangen daar waar mijn zusje woont. Daarom leek het mij een leuk idee om eens in de zoveel tijd, dat kan wekelijks zijn of maandelijks, een digitale brief te sturen, vandaar ook de titel van dit artikel; ‘Letters to Egypt.’ In deze brieven zal ik mijn belevenissen, mijn gedachten en vragen beschrijven. Hoewel een echte brief natuurlijk veel persoonlijker is, zal ik natuurlijk niet alles delen via deze weg, want de echte persoonlijke dingen blijven privé en de dingen waarvan mijn zusje liever niet heeft dat ik erover schrijf zal ik ook niet delen. Maar op deze manier hoop ik een beeld te kunnen geven van ons contact en de verschillen tussen het leven hier in Nederland en wat ik meekrijg van het leven in Egypte.
Aangezien de man en schoonfamilie van mijn zusje geen Nederlands spreken of lezen zal ik de brief ook in het Engels vertalen zodat ook zij mee kunnen lezen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om deze serie te volgen. 


Lief zusje,

De maanden vliegen voorbij en zelfs al hebben we bijna elke dag wel even contact, toch is het niet hetzelfde. Toen je nog in Nederland woonde liepen we de deur ook niet bij elkaar plat, we hadden het beide druk zat, maar de wetenschap dat ik in vijf minuten bij je op de stoep kon staan was al genoeg. In werkelijkheid hebben we nu meer contact dan toen je nog in Nederland woonde, maar toch voelt het niet zo. Nu je op een ander continent woont merk ik pas hoe erg ik het mis om af en toe met mijn zussen af te spreken en iets leuks te gaan doen, even naar Amsterdam of met mama naar de Ikea. Het zijn de simpelste dingen, maar wat was dat ontzettend leuk.

Je vertelde een tijdje geleden dat je zo graag weer eens zou willen shoppen, voor ons is het een half uurtje met de auto of een uurtje met de trein naar de Ikea. Of in tien minuten fiets ik naar het winkelcentrum. Bij jou moeten ze er een hele dag voor uittrekken omdat het naar de ikea minstens drie uur rijden is over een stoffige hobbelige weg. Zelfs boodschappen doen is bij jullie een hele opgave terwijl ik hier zelfstandig in tien minuutjes naar de supermarkt kan lopen waar de prijzen gewoon zijn zoals ze zijn, kan jij nooit in je eentje even boodschappen doen want bij jullie is er geen supermarkt en wanneer de verkopers merken dat je een westerse oorsprong hebt, gaan de prijzen omhoog. Wanneer jij dit soort dingen verteld besef ik hoe makkelijk we het hier in Nederland hebben.  Soms vertel je hoe je bepaalde dingen mist of je verveelt, Ik zet mijn laptop aan en de wereld ligt aan mijn voeten. Ik trek de leukste films en de spannendste boeken van het internet terwijl jij blij mag zijn als je überhaupt ononderbroken internet hebt. Of je vertelt hoe koud het is ’s avonds terwijl ik lekker met een warm dekentje op de bank zit. Ik hoop zo dat het internet bij jullie eens wat beter wordt.

Hoe het nu met mij gaat? Langzamerhand begin ik me weer wat beter te voelen. Ik ben in december weer begonnen wat uurtjes te werken en nu in Januari bouwen we deze uurtjes rustig aan verder op. Daarnaast probeer ik school een beetje bij te houden en werk ik samen met iemand aan mijn perfectionisme en planning. Voor hobby’s probeer ik wat tijd vrij te maken, maar vaak ben ik veel te snel afgeleid, want die spanningsboog is nog ontzettend kort en mijn geheugen is een zeef. Zo wilde ik eergister nog B12 prikken, wat ik natuurlijk ben vergeten. Maar ik bedenk het me nu, dus dat moet ik zo maar eens gaan doen. Had ik je al verteld dat ik voor de kerst naar een piercingshop ben geweest om gaatjes te laten prikken? En dat ik sindsdien dus ook een neuspiercing heb? Ik liep al een tijdje met het idee, al een paar jaar om eerlijk te zijn, en die dag besloot ik dat het me eigenlijk helemaal niets kon schelen wat anderen ervan denken.DSC03149-01

Dit zijn een paar van de gedachten die door mijn hoofd spel
en terwijl ik aan jou denk. Als ik het geld had, zou ik je op komen zoeken, maar voor nu moeten we het even zo doen. Ik mis je, wij missen je.

Dikke knuffel,

Taatje


Mij sweet little sister,

Months go by and even though we have contact almost every day, it isn’t the same thing. When you lived in the Netherlands we didn’t visit eachother everyday, we were both very busy, but knowing I could be at your doorstep within five minutes was enough. At the moment we have more regulary contact than when you still lived in the Netherlands, but it doesn’t feel that way. Now you live on an other continent I realise how much I mis it to meet up with my sisters and do something fun, to go to Amsterdam or go shopping at Ikea with our mom. Those are simpel things, But we enjoyed them very much.

Not very long ago you told you wanted to go shopping, for us it’s only 30 minutes with the car or an hour with the train to Ikea. Or I can go to the shoppingmall in 10 minutes by bike. Where you live they have to plan a whole day to go shopping at Ikea because it’s 3 hours at least on a bumpy and dusty road. Even doing groceries takes a lot of effort while I can walk to the supermarket in 10 minutes, on my own. A supermarket where the prices are just what they are. You can’t go shopping for groceries by yourself ,because where you live there are no supermarkets and the prices go up when they find out you’re from Europe. When you tell me those things I realise how easy everything is here in the Netherlands. Sometimes you tell me how you miss certain things or how bored you are, I turn on my computer and the world is on my feet. I can watch my favourite series and movies online or download the most exciting books to read.  All while you should be happy when you have internet for an hour with no stuttering. Or you tell me how cold it is at night while I cuddle up with a blanket on the couch. I really hope the internet will get better soon where you live.

And what about me? Slowly I start to feel a little bit better. In december I started to work again, a few hours a week. And now in Januari we just build up those hours more. Besides that I try to keep up with the things I have to do for school and I work on my perfectionism and planning with someone. I try to make time for hobby’s but most of the time I get easily distracted. I still have problems concentrating and I also have problems remembering. I wanted to take a shot B12 the day before yesterday but I forgot. But I remeber it now, so that’s the first thing I should do when I finish this letter. Did I tell you I went to the piercingshop before christmas to get my ears pierced? And that I’ve had my nose pierced too? I already wanted that for so long, for a few years to be honest and that day I just decided I didn’t care about what others might think about it.

Those are a few of the thoughts running trought my head when I think of you. If I had the money I would visit you emediately, but for now this is how we should do it. I mis you, we mis you.

Big hug,

Taatje

Schaamteloos

DSC03238-02
De een schaamt zich voor zijn of haar uiterlijk, de ander voor zijn gedrag. Nog weer een ander heeft last van plaatsvervangende schaamte terwijl een ander zich juist zou moeten schamen en dat niet doet. Je begrijpt het al. Dit artikel gaat over schaamte en dan vooral mijn schaamte, plaatsvervangend of niet.
 Eerlijk is eerlijk, iedereen schaamt zich wel eens, maar vaak is het even slikken en gewoon weer doorgaan. Zo schaam ik mij ook vaak genoeg. Op vakantie schaam ik mij vaak voor het gedrag van landgenoten, maar wanneer ik merk dat niet alleen mijn landgenoten zich belachelijk gedragen maar ook andere touristen, schaam ik me voor het feit dat ik tourist ben en probeer ik ontzettend mijn best te doen om op te gaan tussen de lokale bevolking. Ben ik de enige die dat zo voelt? 

Sommige dingen waar je je voor schaamt kun je iets aan doen. Zo heb ik vorig jaar mijn tanden recht laten zetten. Ik liep al jaren met het gevoel dat ik dat wilde laten doen. Ik schaamde me zo ontzettend voor mijn gebit dat ik nooit op een foto durfde te lachen. Dit deed ik puur voor mezelf, niet omdat iemand anders mijn tanden lelijk vond. De meeste mensen viel het pas op toen ik opeens met een mond voor metaal liep. Maar andere dingen kun je niet veranderen. Zoals die toeristen die je tegenkomt op vakantie. Soms moet je gewoon over een drempel heen, over die plaatsvervangende schaamte of over die onzekerheid waar je al jaren tegenaan hikt.

Toen ik op de kunstacademie zat ontdekte ik het medium film en had ontzettend veel plezier in het maken van filmpjes. Na een aantal jaar stopte ik door omstandigheden met de kunstacademie en raakte vanaf dat moment geen filmcamera meer aan. Youtube bestond nog niet en mijn interesse verwaterde een beetje tot ik na een galblaasoperatie thuis kwam te zitten. Ik surfde een beetje op internet en ontdekte de wereld van youtube. Ik zag het op dat moment nog slechts als entertainment, maar naarmate ik meer bekend raakte met youtube hoe meer mijn liefde voor fotografie en video weer opbloeide. Ik dacht, ‘dit kan ik ook’ en het leek me ook ontzettend leuk om weer met video en fotografie bezig te zijn. Ik kreeg een compacte digitale camera van mijn vriend en ging ermee aan de slag zonder me druk te maken over wat ik uiteindelijk echt met die filmpjes zou gaan doen.
In de zomer van 2013 zette ik dan toch voor het eerst een filmpje op youtube. Ik voelde mezelf zo onzeker over mezelf en wat ik had gemaakt, dat ik al misselijk werd als ik eraan dacht dat andere mensen dat filmpje zouden zien. Ik vond het vreselijk om mezelf te zien op beeld en nog erger om mezelf te horen. Ik hield het ook voor veel mensen verborgen in eerste instantie. Ik schaamde me dood. Wat moesten die mensen wel niet van me denken? Naarmate de tijd vorderde verdween dat gevoel wel weer een beetje, maar nog steeds zie ik mezelf niet graag. Foto’s vind ik nog wel ok, maar alleen als ik ze zelf heb gemaakt en ze zeker een tientallen keren door de keuring zijn geweest.

 

Maar waar schaam ik me dan precies voor? Het is niet zo dat ik mezelf uitzonderlijk lelijk vind, maar ook zeker niet uitzonderlijk knap. Ik vind mezelf vooral heel erg vreemd klinken, maar wanneer ik anderen mag geloven kan ik nog best wel aardig zingen. Misschien schaam ik me omdat ik mezelf nogal oud vind voor deze hobby, maar wanneer ik dan kijk naar de kanalen waar ik zelf naar kijk, scheel ik helemaal niet zoveel met deze mensen. Of misschien ben ik vooral bang wat anderen ervan denken wat ik doe? Ook ben ik een ontzettende perfectionist dus dat werkt ook niet helemaal mee, maar dat gevoel van schaamte vind ik vreselijk. Vooral omdat ik niet precies weet waar ik me voor schaam.

Dit alles gezegd te hebben denk ik dat het juist heel erg belangrijk is om te blijven doen waar je plezier in hebt. Het gevoel ergens plezier aan te beleven weegt wat mij betreft ook zwaarder dan het gevoel van schaamte. Soms moet je gewoon schijt hebben aan dat gevoel, schijt hebben aan wat anderen misschien wel of niet van je denken. Het gaat erom dat jij er gelukkig van wordt. Ik zal niet meteen in mijn blote kont de straat oprennen, zelfs al zou ik daar gelukkig van worden, maar in sommige gevallen kunnen we en mogen we best een beetje schaamteloos zijn. En gewoon hetgene doen waar je je voor schaamt, of waar je bang voor bent, hoe moeilijk het ook is, is vaak het beste medicijn. Je wordt er uiteindelijk alleen maar sterker van.

Heb jij een hobby of een bezigheid waar je ontzettend veel plezier aan beleeft, maar je ondertussen een beetje voor schaamt? Wat doe jij om over die schaamte heen te komen?

Follow my blog with Bloglovin

Medi-Tea-tion

mediteation-TammyTTalksNLDe titel van dit artikel zegt het al een beetje. Vandaag wil ik het met jullie hebben over mediteren. Wanneer ik denk aan meditatie moet ik heel eerlijk zeggen dat ik denk aan zweverigheid en dat is natuurlijk helemaal niet zo. En zelfs al zou het wel zo zijn, wat maakt het uit dat het wat zweverig is als het iets nuttigs oplevert? 

Toen ik overspannen thuis kwam te zitten, was het eerste advies dat ik kreeg van mijn huisarts en later ook mijn psycholoog, om eens gewoon een tijdje niets te doen. Niets moest, ik mocht naar alle redelijkheid alles doen waar ik blij van werd. Het was vooral zaak dat ik mijn batterijtje weer zou opladen. Op zich werkte dit wel enigszins met betrekking tot het opladen van het batterijtje, maar in gedachte zag ik het werk wat ik in de tussentijd niet deed maar opstapelen. Dit had uiteindelijk als gevolg dat ik ging zitten malen. En wanneer je dit veel doet, kost dit een heleboel energie. Alle energie die ik won door niets te doen, raakte ik dus ook weer kwijt door het malen over het niets doen. Vervolgens zorgde dit malen en de onrust die zich hierdoor in mijn lijf opbouwde er ook voor dat ik ’s avonds moeilijk in slaap kon komen. Omdat het niet in mij zit om machteloos te gaan zitten afwachten ging ik opzoek naar manieren om mijn gedachtenstroom enigszins te kanaliseren en mezelf tot rust te krijgen. Ik speurde het internet af en vond een heleboel manieren die ik zou kunnen uitproberen. Dingens als yoga, meditatie en mindfullness. Met geen van alle had ik ervaring en ik zocht iets, wat ik zonder hulp zelf thuis zou kunnen doen en iets wat ik makkelijk zou kunnen verwerken in mijn dagelijkse routine. Op pinterest kwam ik vervolgens een infographic tegen over tea-meditation toen ik verder zocht vond ik een video van de inspirerende zenmeester Thich Nhat Hanh uit Vietnam die in gesprek met Oprah uitlegt wat thee meditatie precies inhoudt. Voor wie geïnteresseerd is Klik hier voor het videofragment.

medi-tea-tion- TammyTTalksNL

Thee-meditatie
Om je dag rustig op te kunnen starten en volledig te kunnen genieten van het hier en nu, is het van belang dat je met beide benen in het heden staat. Dat je je volledig bewust bent van je lichaam en het hier en nu. Wanneer je loopt te malen over het verleden of over de toekomst kun je niet ten volste genieten van het nu. Bij deze vorm van meditatie is je kopje thee niet alleen maar een drankje, het is je anker naar het hier en nu, maar ook een genot op zich. Je kunt het zetten van je kop thee ook gebruiken als onderdeel van je meditatie, maar persoonlijk voel ik mij snel afgeleid door de verschillende handelingen.

Als eerste zet ik water op om thee te kunnen zetten. Vervolgens kies ik een theesmaak uit en een kopje of glas om het uit te drinken. Wanneer ik de thee heb gezet zoek ik een plekje op waar ik rustig van mijn kop thee kan gaan zitten genieten.
Wanneer ik mijn positie heb aangenomen, dat kan natuurlijk een klassieke meditatie pose zijn zoals in kleermakerszit of lotushouding, maar ook een actieve houding op een stoel of bank, kan ik beginnen. Ik pak mijn kopje thee en sluit mijn ogen. Ik probeer bewust de warmte te voelen van de kop thee in mijn handen. Ik voel de vorm van het kopje en ik probeer de geuren en smaken te ervaren in plaats van mijn gedachten en ratio aan het woord te laten. Wanneer ik gewoon een kopje thee drink, denk ik niet verder dan een lekker kopje thee, maar wanneer ik mijn best doe de thee te ervaren proef ik opeens de diverse kruiden essenties, de smaak van de diverse soorten fruit. Ik ervaar de zoete smaak.
Dit korte momentje van bewustzijn helpt mij om de dag rustig op te starten met mijn beide benen in het nu. Wanneer zich toch malende gedachten doordringen, vraag ik mezelf af of deze gedachte op dit moment nuttig is om het vervolgens los te laten. Soms is het nuttig om jezelf af te vragen of dit het moment is om de gedachte toe te laten, je zal merken dat negen van de tien keer dat niet zo is. Zet de gedachte even in de koelkast en kies een ander moment uit om terug te komen op de gedachten. Op deze manier lukt het mij om mijn ochtend rustig te beginnen om vervolgens weloverwogen een planning te maken voor de rest van de dag.
De boeddhistische monnik legt uit dat het drinken van een kopje thee voor hem wel een uur geluk en blijdschap kan betekenen. Voor mij is een kwartier wel voldoende om op te starten. Nu zal ik niet met een kopje thee naar bed gaan, maar in de loop van de dag kan deze vorm van meditatie mij echt goed tot rust brengen en helpt het mij om mijn gedachten af te remmen en weer even een stapje terug te doen. Wat ik precies doe om ’s avonds mijn rust te vinden om goed in slaap te kunnen komen zal ik jullie in een ander artikel uitleggen.

Wat doe jij om je ochtend goed te beginnen? Is meditatie een onderdeel van jou ochtendritueel?